Pandora’nın kutusundaki “umut”Japon Klasikleri
Osamu Dazai’nin depresif kişiliğine rağmen “umut”dolu bir eser olduğunu söylemek isterim. Karanlık bir havayla başlayıp yavaş yavaş aydınlanan şafak gibi ilerliyor.
Ben genelde günlük yaşantıları anlatan, diğer bir deyişle “slice of life” şeklinde ilerleyen anlatılardan pek hoşlanmam. Garip bir şekilde bu eser, benim bu ön yargımı yıktı geçti. Bu kadar yüksek puan vermemin bir diğer nedeni de bu sanırım.
Bütün karakterler ve aralarında geçen sohbetler, birebir gözümde canlandı adeta. Kitaptaki kişilerle arkadaşmışım gibi hissettim.
Kitaba yüksek beklentilerle başlamadım ama beğendiğin eserler arasına girmeyi başardı. Akıcı ve okuyucuyu olayın içine çeken bir üslubu var. Mektuplardan oluştuğu için de samimi bir havası var.
Kısacası, sevmeyeceğim düşündüğüm ama beni oldukça tatmin eden bir eser…
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.