Aşk..Aşk
Bu kitapta aşk en saf haliyle işlenmiş. İçinde bizlerden parçalar buldum.
Kaybetmekten korktuğumuz için yakınlaştıkça uzaklaşmaya çalıştığımız, bir türlü muhayyel oluşuna kanaat getiremediğimiz kişi ne olursa olsun sıradan ve diğer şeyler gibi olamıyor. Biz ise bu durumda benliğimizden kopup gidiyoruz. O varlığa en yakınken tek sözcük gelmiyor aklımıza. Tek istediğimiz dünyada eşi benzeri olmayan bu kusursuz ve muhteşem varlığın yanında bulunmak oluyor ve fazlasını istemekten korkuyoruz. Öylesine korkuyoruz ki; Puder'e karşı her daim dürüstlüğünü koruyan Raif Efendi kadar susamıyoruz. Bu nedenle bana kalırsa romanın en gerçek dışı unsuru Raif Efendi'nin ta kendisidir. Hayatta olsa olsa bizim gibi yalancı, manipülasyoncu, kıskanç ve bencil aşıklar mevcut olur. Bunlara rağmen aşkımızı içten içe bir temiz kalplilik timsali olarak görür ve kendimizi masum buluruz. Böylelikle aşk dediğimiz şey bizim kölemiz haline gelir ve nefrete dönüşene kadar hizmetimizde kalır. Muhteşem varlık dediğimiz şeyin bir kadın olduğunu kabul etmeye olan korkumuz geçinceye; bir anda tüm kadınlar çıkarcı, değer bilmez ve başka erkeklerin düşkünü oluncaya kadar. Halbuki doğa yasaları nettir: Bir kadın kendinden kolayca vazgeçen bir kimseyi hayatında istemez. Aşık olduğunuz kadın da kendisinden asla vazgeçmeyecek biri değil midir zaten?
Aşıklar, her şeyin önce en iyi ilerlediği ve sonra en kötü bittiği bu hikayede kendilerini bulacaklar. Diğer Sabahattin Ali romanlarında olduğu gibi kendilerini yakalarından tutacak ve sarsacaklar. Bu sarsılmanın götürdüğü yerde feda etmenin ya da hodbin durmanın uygunluğunu tartacaklar.
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.