Bitirdikten sonra "Keşke daha önce okusaydım." dediğim nadir kitaplar arasına girdi Puslu Kıtalar Atlası. Eski dönemde geçtiği için kullanılan Osmanlıca kelimelerle dahi kaybetmedi anlaşılabilirliğini. Ha hiç mi kaybetmedi? Orası biraz karışık olabilir. Yazar yeni karakterlerin hikayeye girişlerini yazarken, o karakterlerin orijinlerinden başlamayı tercih etmiş. Aslında bu tercihe bayıldım, çok özgün ve film izlermiş havasını verdi bana. Ama bazı kısımlarda asıl hikayeden koptum ve geriye dönüp bakmam gerekti. Geçmiş-gelecek kısımlarını okurken de birkaç kez tekrarlamam gerekti. Genel olarak beni kitaptan kopardı mı bu olumsuzluklar? Hayır ama yine de söylemeden geçmek istemedim.
Kitap, başta ilerleyeceğini düşündüğüm noktadan çok farklı bir yere gitti. Daha macera ağırlıklı bir roman beklerken düşünsel kısımlarla karşılaştım. "Düşünüyorum öyleyse varım " felsefesi çok güzel yedirilmişti hikayeye, öğrendiğim zaman da çok hoşuma giden bu düşünceyi romanın içinde okumak oldukça keyifliydi.
Kitapta ara karakterlerin bile hikayeleri oldukça düşünülmüştü. Yani aslında birkaç sayfa göreceğimiz ve çok üzerinde durmayacağımız bir karakterin geçmişini bize önceden vererek yazılan sahnenin okuyucuya geçişini daha da kuvvetlendirmiş yazar.
Kitabı okumak isteyenlere tek tavsiyem kitabın arkasını okumamaları, kitap bittikten sonra okudum ve gerçekten aldığım tatmini azaltırmış eğer kitap bitmeden okusaymışım. Onun dışında diyebileceğim pek de bir şey yok, keyifli okumalar ve düşünmeler.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.