Anne olmaktan kaçmanın, çocugunu özgürlügünü kisitlayacak bir pranga gibi görmenin ne kadari kendi annesinin zulüm dolu evliligine katlanmasinin sebebi olarak kendi varligini görmektendir? Ben olmasam belki de annem mutlu bir hayat yasardi, benim yüzümden ac icinde öldü diyen biri cesurca annelige ve yavrusuna sarilabilir mi? Peki ya annesinin agaca sirtini yaslamis gibi güven veren dinginligile büyümüs bir çocuk ileride kendi kizina sadece babalik degil annelik de yapabilme güvenini ve gücünü aslinda kendi çocuklugundan mi alacaktir?
Ailelerimiz tarafindan tamamlanmamis eksikliklerimizi tamamlama çabamiza mi deriz hayat diye?
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.