Mutlu bir adamın yok oluş öyküsü
Osmanı okurken hayata dört elle ve hevesle sarılan bir adamı gördüm. Elit zevkleri olan, müsrif ama bir o kadar da naif. Şebnemin öyküsünü okurken bu adamdan nefret etmiştim. Ama tıpkı Şebnem kocası Osman’a anne merhameti duyduğu gibi bir duygu uyandırdı bende de. O kadar güzel bir tat bıraktı ki unutup bir daha okumak isterdim. Üzerinden epey zaman geçti ama bazı kitapları canınız tekrar çeker ya öyle hissediyorum bu aralar. Röportajlar aslında bir insanın herkesin gözünde bambaşka biri olduğunu çok güzel anlatmış. Birini tanımlarken tamamen kendi yorumumuzu ve bakış açımızı katıyoruz. Biri asla intihar edecek bir adam değildi derken biri kesinlikle intihar etti diye yorumluyor osmanın hikayesini. Şebnem çok çirkindi osmanın elleri diyor. Pakize tam sanatkar eliydi öyle güzeldi ki elleri ilk dikkatimi çeken şey oldu diyor. Eski zamanlarda okuduğum kitaplardan aldığım keyfi aldım sanki bu üçleme bana çok başka hissettirdi.
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.