“Beni affet,” dedi Jastes.
Elend adamın gözlerinin içine baktı. “Ben seni affediyorum,” dedi sessizce. Sonra, tek bir akıcı hamleyle kılıcını çekti ve Jastes’ın başını omuzlarından ayırdı.
“Ama krallığım edemez.”
Elend’i daha fazla sevmeme neden olan bu kitapta ölüm ölümü getirdi ve duygusal (bence) bir son ile bitti,
güzeldi yani ;) GoT sahnesi gibi bir alıntı