“ Huzuru yaşadığı günde bulamayan insana kurtuluş yoktur”
Bu cümle kitabın özeti niteliğindedir. Huzuru yaşadığı günde bulamayan isimsiz baş karakterin - ki kendisi “… insanın adı onunla en az ilgili olan yanıdır” diyerek bu isimsizliği bizlere açıklar - gerçek sevgiyi, bir kadında arayıp bulma çabasını anlatır. Baş karakterin gerçek sevgiden anladığı onunla tamamen aynı duygu ve düşünce yapısına sahip olunmasıdır. Yani tıpatıp kendisi olan bir kadının varlığını arayıp bulma çabasısının imkansızlığı içinde savrulur, yalnızlaşır ve gittikçe içe gömülür. Çocukluk travmalarının hayatını bu yönde şekillendirme süreci okuyucuya kitabın sonlarında daha açık bir biçimde anlatılmaktadır. Yazarın dili oldukça akıcı ve anlaşılırdır. Anlatım sık sık günlük, mektup ve monologlarla olayları farklı kişilerin bakış açısından okumamıza olanak tanıyor.
Para kazanmak için bir mesleğe ihtiyaç duymayan çünkü hali hazırda servete sahip bir bireyin insanların meslek sahibi olmalarını yadırgaması, hiç tanımadığı insanların mesleklerini tahmin etmeye çalıştığı oyunlar oynaması ve hatta meslekleri küçük görmesi kendinde eksik olan şeyleri anlamsız bulması şeklinde karşımıza çıkar. Çocukluğunda sağlıklı bir aileye sahip olmamasıda bir aile kurmanın anlamsız ve gereksiz olduğunu savunmaya iter onu.
Psikolojik açıdan karmaşık ve anlaşılması güç bir karakter oluşturmuştur yazar.
Nihayetinde gerçek sevgi arayışına bir kadını “tutamak” seçen karakter kitabın sonunda, kitabın başındakinden daha fazla içe dönerek devam etmek zorunda kalır. Çünkü artık onu hiç kimse anlamamaktadır.
Yalnızlaşmanın kapısı sonuna kadar açılmıştır.
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.