ONCA YOKSULLUK VARKEN – EMİLE AJAR
1975 yılında ‘La Vie Devant Soi’ adıyla yayınlanan uzun hikaye veya roman sayılabilecek bir kitap. Orijinal isminin Türkçe karşılığı ‘Önümüzdeki Hayat’ diye çevrilse de Türkiye’de ‘Onca Yoksulluk Varken’ adıyla yayımlandı. Okudukça ötekileştirilmiş ve yoksul olan insanların tüm bunlara rağmen ne kadar sevgi ve bağlılık içinde olduğuna şahitlik ediyoruz.
Emily Ajar Roman Gary’nin kullandığı mahlaslardan sadece biri. Roman Gary’nin yaşama veda mektubunda “Yalnızca kendim olmaktan bıkmıştım.” diye açıklıyor neden mahlas kullandığını. Bir dönem ‘Fransız edebiyatının en büyük yazarı’ dedikleri Gary hakkında ‘Roman Garry bitti.’ demeye başlayan eleştirmenlere tüm etiketlerinden arınarak yazdığı kitaplarıyla cevap veriyor yazar. Birbirini takip eden cümlelerine Gary’i yererek başlayıp Ajar’ı överek devam ediyor dönemin eleştirmenleri. Muhtemelen bu durumu acı acı gülerek izliyordur yazarımız.
“Sevdiğin yüzünden deli oldun,” dediler.
“Yaşamın tadını yalnız deliler bilir,” dedim. (Yafi)
Yafi’nin dizleriyle başlayan kitapta toplumdan ötekileştirilmiş insanlardan bahsediliyor. Roman fahişelerin çocuk sahibi olmasının yasak olduğu bir dönemde doğan çocukların illegal olarak bakıldığı evlerden birini anlatıyor. Bu evin işletmecisi olan Madam Rosa Hitler’in toplama kamplarından kurtulmayı başarıp gençliğini fahişelikle geçiren yaşlı bir kadındır. Para karşılığı bakmaya başladığı çocuklarla özel bağlar kuran para kesilse bile o bağa sahip çıkan bu yaşlı kadının hayatının son dönemlerinde acılarını ve korkularını özveri ve sevgiyle maskeleyişini izliyoruz.
395.jpg){kind=small}
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.