Momo, Almanya’da yayınlandıktan sonra tüm dünyada da çok ilgi görmüş ve kırk dile çevrilmiş dünyaca ünlü fantastik bir çocuk romanı. Ama sadece çocuk kitabı demek az olur çünkü tüm yetişkinlerin de okumasının önemli olduğunu düşünüyorum. Konusuna çok girmeyeceğim, daha çok hissettirdikleri ve düşündürdükleri üzerine konuşmak istiyorum. Momo’yu yediden yetmişe herkes neden çok seviyor, çünkü Momo çok iyi bir dinleyici. Herkesi, tüm anlattıklarını hiç araya girmeden saatlerce dinliyor. Bunun için bolca zamanı vardır Momo’nun. Gülten Akın’ın dediği gibi; ‘Ah kimselerin vakti yok durup ince şeyleri anlamaya.’ Kimselerin vakti yok durup insanları dinlemeye. Çünkü hep ‘çok önemli’ işlerimiz var, yeri geliyor çocuğumuzu bile kendimizi tamamen vererek dinlemiyoruz, hep vakitle yarışıyor, hep koşturuyor, hep bir şeylere yetişiyoruz. ‘Bitmeyen işler yüzünden…’
Ve kitapta da herkes çok mutlu bir şekilde yaşarken duman adamlar ortaya çıkıyor ve insanlara zamandan tasarruf etmeleri gerektiğini böylece tasarruf ettiği zamanı ileride kullanarak daha uzun yaşayacaklarını ve birçok şeye vakit ayırıp hiç sıkılmayacaklarını söyleyerek halkı kandırıyorlar. Ve insanlar duman adamların sözlerini dinleyip zamandan tasarruf etmeye başladıkça daha çok çalışıyor, daha az zamanda daha çok iş yapıyor, sevdiklerine vakit ayıramıyor, daha az konuşuyor, daha az gülüyor, kısacası insanlar artık mutsuz olmaya başlıyor. Ne kadar tanıdık değil mi? Artık hiçbir şeye ayıracak zamanımız yok, kendimize bile! , mutlu değiliz, çünkü durup dinlenmeye vakit bulamıyoruz, ‘an’ ı kaçırıyoruz çoğu kez. Duman adamlar insanları zamandan tasarruf etmeleri için kandırdıktan sonra şehirleri de değişti, artık birbirine benzer yüksek binalarda, aynı tip evlerde oturur oldular. Ve en önemlisi öncesinde sokaklarda oynayan çocuklar kreşlere kapatıldı. Çünkü anne babaları çalışıyordu, çocuklar için sokak güvenli değildi ve kreşte öğrenmeleri gereken şeyler vardı. En çok darbeyi çocuklar aldı. Ne onları dinleyebildik, ne zaman ayırabildik, ve gönül rahatlığıyla sokaklarda oynamalarına izin verebildik. Mutlu olsunlar diye oyuncaklara boğduk, ki çocuklar bir taşla belki bir kartonla çok güzel oyunlar kurabilen varlıklar. Körelttik onları. Çünkü çok önemli işlerimiz vardı.
Momo bir masal değildi aslında gerçeği yüzümüze vuran gerçekçi bir romandı bana göre. Dilerim çocuklardan önce tüm ebeveynler okusun.
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.