Babaya Mektup Kafka'nın babasına asla söyleyemediği duygu ve düşüncelerini hatıralarından da faydalanarak yazdığı uzun bir mektup. Bir çocuğun babasından bekledikleri, babasının da Kafka'dan bekledikleri. Kitabı okuduktan sonra iki şey zihnime yerleşti. Biriyle ilgili beklentiye girmek çok büyük bir acı kaynağı olabiliyor, özellikle aile bireyi olunca tabii daha farklı. Diğeri ise insanın anlaşılma beklentisi. Bunun çok büyük bir ütopya olduğunu düşünüyorum. Mümkün olsaydı, bunca kitap, film olmaya devam eder miydi? İnsan bizzat kendi, başka birinin zihnine girebilse, eliyle düşüncelerine dokunabilse dahi bu mümkün olamaz. Ayrı iki birey ancak birbirinin ne hissettiğini tahmin edebilir. Çünkü her şeyi kendi duygulanimlarimizdan yorumlarız. Tam da bu nedenle yalnızız, bu gerçeği ne kadar erken kabullenirsek o kadar çabuk olgunlaşmak mümkün. Keyifli okumalar.
·
117 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.