Genel olarak beğendiğim, akıp giden bir kitaptı. Dolunay'ı ve karakter gelişimini sevdim, Çiçek hakkında konuşmayı ise Dolunayda Açan Çiçek'e bırakacağım. En sonunda beni reading slump'tan çıkarması için konfor yazarıma ihtiyacım varmış. Gençlik Serüveni benim için Biri Sizi Düşünüyor ve Nazlı ile zirveye ulaşmış olsa da özellikle sonu, işlediği durumlar, anlatımı ve karakterleriyle Ayçiçeği Karnavalı da mükemmel bir kitaptı. Puanım 5/5.
Uzun süredir düzgünce kitap okuyup inceleme yazamadığımdan iyi veya hakkı olan incelemeyi yazdığımı düşünmüyorum ama şu anda elimden bu geliyor.
İkizler, Kabal'ın karakterleri arasında haklarında en az şey bildiklerim ve bu yüzden de kitabı okurken Dolunay'ı kendim keşfetmek çok güzeldi. Dolunay'la birlikte Çiçek'in hayatını öğrenmek acılı ama farkındalık dolu bir yolculuktu. İstanbul'un sokaklarında dolaşırken o çılgın kalabalıktan ayrılıp bir anlığına da olsa durarak onları izlemek isterdim tıpkı Dolunay gibi. Gerçekten de insanlar çok kör ama bazen yapabileceğimiz bir şey olmaz, olsa bile fark yaratmayacağını düşünürüz ve bu yüzden her sabah at gözlüklerimizi takıp çıkarız evden; bazen de kendi derdimizde o kadar boğuluruz ki başkalarını fark etmeyiz bile.
Asır'ı mı yoksa Doğukan'ı mı sevdim bilmiyorum ama onları okumak çok eğlenceliydi. Osman, Aycan, Kübra... Hepsinin apayrı hikayeleri var ama hepsi yaralı, hepsi kendi hayatlarının kahramanları. Umutları var.
Ben açıkçası Dolunay'a katılmıyorum. Eğer yeterince paran varsa kocaman evler bile yalnızlık getiremez çünkü onlar sadece binadır, gerçek bir eve ise ancak kitapların sayfalarında sahip olabiliriz ve okuyup anlayacak, hissedecek bir tane bile satırımız olduğu sürece, asla yalnız kalmayız.
Hikayelerinin devamını, her şeyin nasıl şekilleneceğini çok merak ediyorum ama Dolunayda Açan Çiçek'i şu anda okuyamam. Yine de geri döndüğümde orada kaldığım yerden çok uzakta ama biraz da aynı yerden devam edeceğimi bilmek huzurlu hissettiriyor, tıpkı Nagihan'ın kendisi gibi.
·
139 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.