İnanılmaz bir boşluktayım… Kitabı iki buçuk ay gibi uzun bir sürede okudum; sindire sindire, kitabı yaşaya yaşaya. Kimi sayfaları döndüm tekrar okudum. Zaman zaman sıkıldığım da oldu üzüldüğüm de kızdığım da. Ama bu kitapta hiç gülemedim. Gerçekler suratıma tokat gibi çarptı çünkü.
Bu kitap bana yaşama hakkının, beslenme ve barınma hakkının, hak arama özgürlüğünün ve daha nicelerinin önemini bir kez daha hatırlattı. Ve aynı zamanda dünyanın ne kadar adaletsiz bir yer olduğunu da. Bir “at”ın bile “insan”dan daha değerli olabileceğine inandırdı. İnsan ayrımcılığını, eşitsizliği… Kısacası dünyada var olan tüm acı gerçekleri.
Gazap Üzümleri toplumsal bir krizin etkilerini Joad ailesine odaklanarak anlatıyor bize.
Konusu anlatılmaz yaşanır. Bunu klişe olarak görmeyin çünkü gerçekten kitabı yaşıyorsunuz:) Joad ailesiyle beraber üzülüyorsunuz, beraber sinirleniyorsunuz, onlarla beraber şeftali, pamuk topluyorsunuz, beraber yollara düşüyor, hatta beraber araba tamir ediyorsunuz. Kendinizi de bu ailenin parçası olarak hissetmeye başlıyorsunuz.
Kitaptaki tüm karakterler çok özel ama özellikle “Anne” tasviri inanılmaz. Bir kadının kadın başına ne kadar güçlü ve soğukkanlı olduğunu, asla pes etmeyip sorunlara her zaman çözüm odaklı yaklaştığını, en kötü durumlarda bile duygularına hakim olup olaylara mantık çerçevesinde yaklaşarak dizginleri ele aldığını, hatta zamanla “evin reisi” durumuna geldiğini gördüğünüzde tüyleriniz diken diken oluyor. Sanırım en sevdiğim karakter o oldu. Gücüne hayran kaldım:)
Kitaptaki bir diğer önemli karakter ise Jim Casy bana göre. Casy’nin söylediği sözler çok anlamlıydı. Her ne kadar sonu hüsran olsa da kitaptaki en etkileyici karakterdi bana göre.
Gazap Üzümleri kesinlikle okunması gereken bir kitap. Herkese şiddetle tavsiye ediyorum. Her ne kadar sonu biraz havada kalmış olsa da.
Not: Kitabı iletişim yayınlarından okumayın (kendimi kaliforniyada değil de anadolunun bir köyündeymiş gibi hissettim) çevirisi fazla “Türk”çe
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.