Kişisel gelişim kitapları bana sürekli aynı şeyleri tekrar eden, çok iyi bildiğimiz konuları okura göre daha ustaca bir dille anlatan kitaplardan ibaret geliyor. O yüzden çok tercih ettiğim bir tür değil. Belki de gerçekten iyi bir kişisel gelişim kitabına denk gelecek kadar şanslı değilim.
Ama insan kendini ruhen de tamamlamalı. Bu yüzden gerçekten sağlam bir dille yazılmış, tekrara düşmeyen, insana farkındalık yaratacak kitap ve yazar aramaya başladım. (Tekrara düşmeyen kısmında yine hayal kırıklığına uğradım, belki de yazar konuyu daha iyi anlayabilmemiz için bu şekilde anlatma gereği duydu, bilemiyorum).
Mark Wolynn, kitabında travmalarımızın; bırakın çocukluğumuzu, nesiller öncesinden bize aktarıldığından bahsediyor. Bu demek oluyor ki hiç adını sanını bilmediğimiz insanların travmalarını farkında olmadan taşıyoruz. Kulağa biraz korkutucu geliyor ve birkaç nesil sonrasını düşünmek bile istemiyorum. Kitapla beraber geçmişe yolculuk yapıyoruz ve travmalarımıza, korkularımıza sebep olan olayları tespit etmeye çalışıyoruz. Peki tespit ettikten sonra bu kadar kolay mı travmayı yenmek? Tabii ki hayır... Tek şaşırdığım nokta bu oldu diyebilirim, yazar verdiği örneklerle hemen olayı mutlu sona bağlamış, birey farkındalık kazansa bile travmayı hemen yenmesi şaşırttı doğrusu. Mantıklı da gelmedi maalesef. Eğer gerçekten bu kadar kolaysa, bizde ne yapıp edip nesiller öncesini araştırıp bütün travmalarımızı yenelim. Gerçekten hepimizin ihtiyacı var buna.
Epigenetik, nörobilim ve hücresel biyoloji gibi birçok kavrama yabancı olduğum için bu tür kitaplar benim için biraz sıkıcı ilerliyor. Ancak psikoloji öğrencisiyseniz ya da ilgi duyduğunuz bir alansa sizin için daha akıcı ilerleyebilir. Psikolojiye ilgi duyuyorsanız ve piyasadakilere kıyasla daha farklı bir kitap arıyorsanız tavsiye edebileceğim bir kitap.
Bu tür kitapları farklı bakış açısıyla ilerleyen zamanlarda tekrar tekrar okunması gerektiğini düşünüyorum. Umarım o zaman farklı bir bakış açısı yakalayabilirim.
Desenize başka derdimiz yokmuş gibi birde nesiller öncesinin travmaları kaldı bize.
Demek ki coğrafya gibi aile de kaderdir ya da şanstır. Kim bilir... Ama travması olmayan aile de var mıdır? Sanmıyorum...
Travmasız, sağlıklı, keyifli okumalar.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.