Bir insanlığın başlangıcı nereye dayanır. En temele değil. Bir insan, çocuğa dayanır. Bu kitap insanlığın çocuksuluğudur. İyinin ve kötünün, adaletin ve eşitsizliğin, sevginin ve nefretin, yardımlaşmanın ve yok saymanın en başıdır.
İnsana kanından mi geçer iyilik ve kötülük, davranışlarından mi?
Savaşların ve yok oluşların en temeli insanlığın dünyaya sığmamasıdır. İyiliğin ve kötülüğü ayırt edememesidir. Hazlarının farklılığıdır. Aptallık, hor görmek, bencillik, sevgisizlik, Adaletsizlik...
İnsanlığın en başı çocuklar derken şunu kastediyorum: bu kitap insanlığın çocuklarda bile insan olduğunu göstermesidir.
Biz çocukların saf, iyilik bilmeden iyi, kötülüğü tatmadan kötü olmayan, her şeyin eğlenceli olduğu, sorumluluğun olmadığı, sürekli oyun oynamak isteyen, eşit, paylaşmayı bilen ve çoğu zaman bizim olmak istediğimiz küçük insanlardır çocuklar.
Bu kitap büyük insanların yaşının küçülmüş ve bir adada zorunlu yaşamda: düzen, yaşam, oyun, mutluluk, hayatta kalma, demokrasi, eşitlik, çalışma, birlik, iyilik, kötülük, bencillik, eşitsizlik, düzen bozma, paylaşmama, korku, cesaret, hayatta kalma ve ölüm; ve daha aklıma gelmeyen bir takım konuların sadece çocuklar tarafından, adada mahsur kalmış çocuklar, en başta her şey güzelken birden olayların değiştiği ve bunların çocuk değil birer yetişkin olduğunu sandığımız gerçekliğe doğru yönelmesidir.
İnsanlığın çocuklara nasıl yansıdığını görmek için harika bir kitap.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.