Yalnız değiliz)
Uzun zaman sonra beni bir kitap bu şekilde düşündürdü ve farkındalığıma dokundurdu. İlk okumaya başladığımda sanki onun duygu ve düşüncelerinde gibi hissettim, içimi korku ve tarifsiz bir karanlık kapladı. İnanılmaz rahatsız olmuş hatta okumaya devam edip etmemekte kararsız kalmıştım. Benzer sorular benzer korkular.. Tek hakikatin ölüm olduğuna değiniyordu (ki sonunda öyle) ve bununla olan takıntısını inceledim baştan aşağıya. Ve öyle şaşkın buldum ki kitabın sonunda kendimi. Aslında tüm bu itiraflarını kendine anlatıyordu, kendiyle konuşuyordu Tolstoy. Çünkü onu ve arayışlarını ancak kendi çözebileceğine inanıyordu. Her insanın bu hayattaki yeri ve sebebini arayışı gibi.Değindiği birçok şey doğruydu. İnanan birçok kısmın sorgulamadan düşünmeden inandığı, mesela en çok hoşuma giden kan ve et yemek buna aslında inanmadığı için bunu sesli söylemek istememesi öyle ki canı acıyor. Çünkü özünde gerçek bir inanç arayışı içerisinde. Böyle bütün bu yazdıkları gözümün önünde canlandı hep...onunla beraber etkilendim,korktum,karanlığını gördüm sonra Tanrı'ya olan sevdasını hissettim. Ve bana bir ermişin hikayesi gibi gelmedi desem yalan olur. Sonlara doğru gözlerim doldu ve inanılmaz bir huzur kapladı içimi.. onun O'na ulaşma sevdasını...hayranlıkla okudum. Aşkı hissettim.. Aşktan da öte bir sevda... Kendimden geçtim... Ne diyeyim ki daha :D böyle bir buluşa ermesini umut ediyordum ama bulamayacak diye de korkuyordum yani tıpkı onun gibi... onu resmen yaşadım:)))) Bu arayışına saygı duydum ve ben de Allah'a olan sevdamı hissettim yeniden...
Tıpkı rüyasındaki gibi eğer ben de korkarsam şimdi düşmekten yukarı bakacağım..her korktuğumda bunu hatırlayıp huzur bulacağım. Allah razı olsun Tolstoy boşuna yaşamadın bunu bil, hiçbirimiz sebepsiz burada değiliz. Yalnız olmadığımı hissettirdiğin için teşekkür ederim. Okuyun ve huzur bulun,düşünün,hatırlayın ve o inancınıza ki sahip olduğumuz her şey bence o bu fani dünyada tutunun sımsıkı :)....
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.