Ceyiz1K
Dram icimize islemis benimsemişiz cikmiyor icimizden.
Sanirim bu durumdan rahatsiz olan kimse yok.
Acitasyon seviyoruz ya.
Millet olarak mutlu olmak degilde mutsuzluga adapte olmuşuz resmen. Cocukkende oyle nerde huzunlu bir dizi varsa onu acar izlerdik. Neden gulmeli sey acmiyoruz dedigimde sen ne anlarsin denirdi.
O zamanlardan belliymis benim fitratim.
Abi huzunlu sey nedir ya gulmek en iyisi dedim hep.
Ama bu aralar "dram quen" takiliyorum. Istedigimden degil sanki bir mecburiyet sanki bir yam tarzioldu bu benim icin. Okudugum seylerden mi? Okumaya uzun sure ara verip basladigim kitap sanirim dönüşümü cok etkiledi.
Kisa oykuleri sevmiyorum sanki yasanan o kisacik hikayeler birinin yarim kalmis oykusu ya da huzunlu ic cekisi gibi geliyor. Hepsi tatliya baglaniyor ama gercekte de oyle mi?
Ya bu insan gercekte varsa ve bu sikintilari hâlâ asamadiysa? Ya bu kadar mutlu gorunup aslinda icinde baska firtinalar kopuyorsa?
Neden ya neden? Neden herkesi icsellestirmeye bu kadar merakliyim? Neden her yerde kendimi goruyorum? Girmek istedigim icin mi? Ama ben en mutlu sahnelerde olmayi severim hep.
Beni taniyan benim kahkahalarimla bir oldugumu soyler. Ne degisti ki hayatimda?
Neyi kabullendim ki bu kadar?
"Sesleniyorum sesi mi duyuyormusunuz satirlarimda? " orhan veli
59 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.