Cengiz Aytmatov kaleminden okuduğum üçüncü kitap Elveda Gülsarı oldu.Aytmatov, eserlerinin çoğunda tema olarak aşk, dostluk, ikinci dünya savaşı döneminin acıları ve kahramanlıkları Kırgızların gelenek ve göreneklerine bağlılığını,teknolojik gelişmelerle birlikte genç nesil ve eski nesil arasındaki uçurumu ele alarak eserlerini vermiş.Eserlerini Kırgız kültürünün destan,masal,efsane ve türküleriyle besleyerek verir. Elvada Gülsarı’da Karagül-Botam anlatısından faydalanmış.
Aytmatov okurken içinizi sıcak duygular sarar,sarsıcı bir olayı bile öyle sade süslü bir dille aktarır ki kullandığı dile hayran kalırsınız.Aile sıcaklığını hissedersiniz. Betimlemeleriyle bozkırın canlı tavsvirini yapar,kendinizi keçeden ve yamalı bir çadırda üşüyor,yokluk çekiyor olarak bulursunuz. Bozkırın havasının ve insanının sertliğini,yaşadıkları çileli hayatı,savaşın izlerini,komünizmin nasıl can çekiştiğini eserlerinde canlı canlı görüyor olursunuz.
Gelelim Elveda Gülsarıya…Eser Gülsarı üzerinden aktarılıyor gibi görünse de aslında Tanabay’ın hayatına şahitlik ediyoruz.Tanabay;devrime inanmış,ömrünü bu uğurda harcamış ülküsünü gerçekleştirmek için çabalayan biridir.Gelgelelim kolhozda vermek istemediği bir söz vermiştir ve mücadelesinin karşılığını alamamış partisinden destek görememiş ve üzerine ‘halk düşmanı’ ilan edilmiştir.Yaşadığı buhranı ve öfkesini öyle güzel işlemiş ki üzerinizde hissedersiniz.
Benim bu kitapta işlenen arasında en içime işleyen karakter Caydar oldu.Öyle bir kadın ki canını dişine takıp çalışıyor,kocasının arkasını toparlıyor gerekirse dişini gösterip kocasına sözünü geçiriyor ve Tanabay’ın amansız öfkesinin önüne geçiyor.Çok güçlü bir karakter olduğunu düşünüyorum.
Okurken karakterlerle beraber üzülüyor,yaşananları yeriyor,içinizi sıcacık eden yüreğinize dokunan cümlelerle Aytmatov’a hayran kalıyorsunuz.
·
1 +1'leme
·308 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.