Jean-Louis Fournier 'in okuduğum ilk kitabıydı. Yazar, 40 yıllık eşini kaybetmesinin ardından kaleme almış. Bir roman ya da bir hikaye beklemeyin. Her sayfada kısa anlatılar mevcut. Fakat bazen gündelik hayatın içinden aldığı tek bir cümle öyle bir acıtıyor ki insanın canını. Eşinin kaybı üzerine ağıt yakmıyor, ağlamıyor, bağırıp çağırmıyor. Ama gitmeden önce güller ektiği bahçesinde, kurduğu sofralarda, yarım kalan kitaplarında, portmantoda asılı duran mantosunda ya da şapkalarında özlüyor onu. Kimi zaman hüzünle, kimi zaman esprilerle anıyor. Ondan önce bu dünyayı bırakıp gittiği için sitem ediyor eşine. Anlıyoruz ki, insan en çok da günlük hayattaki minik anlarda fark ediyor sevdiği şeylerin yokluğunu. Henüz vakit varken şımartalım sevdiklerimizi...
·
241 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.