"Hallac-ı Mansur 9. yüzyılda “Enel Hakk” demiştir, yani “Ben Hakk’ım/Ben Allah’ım”. Neye inandığını bilmeyen çoğunluk tarafından “Siz onun ne demek istediğini anlayamazsınız, o Allah aşkı ile söylenmiş bir laftır” gibi mükemmel derecede mantıklı (!) bir izahla savunulur bu söz. “Ben Allah’ım” demek, “Ben Allah’ım” demektir. Kıvırmaya gerek yok.
Mevlana, bir diğer önemli eseri Fihi Ma Fih’te bunu şöyle açıklar; 'Hani Mansur, Ben Tanrıyım, ben yok oldum, Tanrı kaldı ancak, demişti. Bu sözü alçak gönüllülüğün son derecesidir.
Sufiler kendi iddialarına göre o kadar alçak gönüllüdürler ki, “Bakın ben yokum, ben diye bir şey yok, sadece Allah var” derler. Oysa alçak gönüllülük gibi görünen “Ben yokum” maskesinin altında “Ben Allah’ım” iddiası yatar.
Ne güzel di mi? Mevlana’ya göre de “Ben Tanrı’yım” demek bu sebeple büyük bir gönül alçaklığıymış, hatta “ben varım” demek kibirin dik alasıymış, zira Allah’ın varlığının yanında bir de kendinin var olduğunu idia ederek ikilik oluşturuyormuşsun! Ayrıca “Ben Tanrı’yım” demek öylesine büyük bir gönül alçaklığıymış ki, avam ve cahil halk bunu anlamazmış."
Sayfa 22
·
96 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.