Üçlemenin son kitabı Osman. Yıllar geçtikçe Ayfer Tunç'un kalemindeki gelişimi gittikçe ustalaşmasını fark ediyoruz kitapta. Dili Kapak Kızı'ndaki kadar çiğ değil Ayfer Hanım' ın. Cümleler yağ gibi akıp gidiyor. Bakmayın 5 günde okuduğuma. Dünya hali işte. Yoksa 2 güne biterdi.
Bu sefer soz Osman da.Şebnem den öncesi ve sonrasını anlatıyor Osman. Çocukluğunu, babasının ve kardeşinin zulmünü. Gördüğü fiziksel ve psikolojik siddetten çok etkileniyor . Gördüğü baskılar onu yildiriyor ve büyüdükçe daha sinmis,duygularını ifade edemeyen yaşadığı sorunları görmezden gelen bir adam oluyor. Öyle ki kendi karısı tecavüze uğrarken bile içinden bir şey yapmak gelmiyor. Sürekli aman ağzımızın tadı kaçmasın modunda. Ama bu mucadelesizligini hayat ona en acı şekilde ödetiyor. Parası, itibari, arkadaşları... hiçbiri kalmıyor zamanla.
Tüm bunlar anlatılırken arka planda Türk toplumuna ayna tutuluyor. Tüm o torpiller, yolsuzluklar, aldatmalar, hirsizliklar,kadin erkek ilişkileri,ebeveyn çocuk ilişkileri,şiddet... hiçbiri Ayfer Tunc un gözünden kaçmamış hepsini kitabında tek tek irdelemis yazar kimi zaman göstere göstere kimi zaman bizim ruhumuz duymadan.
Hepimizin dönem dönem içimizde bir Osman yaşamıştır fakat bu Osman' ın hayatımızın direksiyonunu uzun süre tutmasına izin vermememiz için uyarı niteliğindedir de bana göre bu kitap. Tabi yazarın didaktik kaygıları var mıydı bilinmez ama şöyle bir ders çıkarılabilir sanırım.Bazen kontrolü kaybettiğimiz
anlar olur evet ; ancak ipin ucunu kaçırırsak yaşanabilecek pişmanlıklar,hayal kırıklıkları insana hayatı nasıl yaşanmaz hale getirir onu da görüyoruz bu kitapta.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.