Ayşe Narin: "Tozlu Pembe": Tozlu Pembe "Madem beni seviyorsun başkasıyla olmayacaksın! Başkasıyla yemek yemeyeceksin! Bana ters yapıp başkasına iyi olmayacaksın! Hele bu o seni seven ibneyse bunu hiç yapmayacaksın! Sabır sabır sabır! Yeter daa! Nazdır dedik, eder dedik, başımız üstüne dedik ama yeter daaaaa! YETER!" Olduğum yere çakıldım. Yine tepki bile veremedim. Her söylediği sözde biraz daha yerin dibine giriyordum şu an. Onu sevdiğimi biliyordu. Beni kardeş olarak görmüyordu. Buraya abilik yapmaya gelmemişti. O zaman... "N...Ne?!"dedim şokla. Başka ne diyeceğimi bilemiyordum şu an. Bir adım attı bana doğru. "Ne? Yalan mı?" dedi yine ters ters. "Sevmiyor musun?" Her şeyin farkındaydı. Utancımdan ölmek istiyorum şu an. Allahım sen affet..."Ne saçmalıyorsun sen ya?!" dedim yine en sinirli halimle. "Asıl saçmalayan ben değilim sensin." dedi işaret parmağı ile tekrar beni işaret edip. "Yıllardır başka türlü yüzümüze bakmıyorsun diye konuş diye kırk takla atıyoruz. Maymuna döndüm ulan! Benim çok mu hoşuma gidiyor sanki kedi köpek gibi dalaşıp durmak? İki söz alacağız ağzından diye yarılıyoruz. Ondada anca laf yiyoruz. Yeter artık. Haddinden fazla uzadı bu iş. Başlarım nazına nuzuna! Ayperi'yede anamlarada söyleyeceğim gelip isteyecekler seni! Bitti o kadar!" "İYİ İSTESİNLER!!"diye bağırdım ona uyup. "İSTEYECEKLER TABİ!" diye o da bağırdı. "İYİ!" dedim tekrar ters ters. Kafamda geçmiş 2 yıldan görüntüler dönüyordu şu an. Her görevden sonra evine gitmeden bize gelip Zeyna beni doyur diye tepeme dikilmesi, onun olduğu muhabbetlere hiç karışmıyorum diye sürekli bana laf atıp sinirlendirmeye çalışması, arabasında sürekli siyah poşet bulundurup ne zaman ben binsem daha yavaş sürmesi, sinirli halime bakıp bakıp gülmesi, ne zaman akşamları dışarı çıksam nere diye tepeme dikilmesi, yaptığım her yemeğe bir...

Tozlu Pembe

"Madem beni seviyorsun başkasıyla olmayacaksın! Başkasıyla yemek yemeyeceksin! Bana ters yapıp başkasına iyi olmayacaksın! Hele bu o seni seven ibneyse bunu hiç yapmayacaksın! Sabır sabır sabır! Yeter daa! Nazdır dedik, eder dedik, başımız üstüne dedik ama yeter daaaaa! YETER!" Olduğum yere çakıldım. Yine tepki bile veremedim. Her söylediği sözde biraz daha yerin dibine giriyordum şu an. Onu sevdiğimi biliyordu. Beni kardeş olarak görmüyordu. Buraya abilik yapmaya gelmemişti. O zaman... "N...Ne?!"dedim şokla. Başka ne diyeceğimi bilemiyordum şu an. Bir adım attı bana doğru. "Ne? Yalan mı?" dedi yine ters ters. "Sevmiyor musun?" Her şeyin farkındaydı. Utancımdan ölmek istiyorum şu an. Allahım sen affet..."Ne saçmalıyorsun sen ya?!" dedim yine en sinirli halimle. "Asıl saçmalayan ben değilim sensin." dedi işaret parmağı ile tekrar beni işaret edip. "Yıllardır başka türlü yüzümüze bakmıyorsun diye konuş diye kırk takla atıyoruz. Maymuna döndüm ulan! Benim çok mu hoşuma gidiyor sanki kedi köpek gibi dalaşıp durmak? İki söz alacağız ağzından diye yarılıyoruz. Ondada anca laf yiyoruz. Yeter artık. Haddinden fazla uzadı bu iş. Başlarım nazına nuzuna! Ayperi'yede anamlarada söyleyeceğim gelip isteyecekler seni! Bitti o kadar!" "İYİ İSTESİNLER!!"diye bağırdım ona uyup. "İSTEYECEKLER TABİ!" diye o da bağırdı. "İYİ!" dedim tekrar ters ters. Kafamda geçmiş 2 yıldan görüntüler dönüyordu şu an. Her görevden sonra evine gitmeden bize gelip Zeyna beni doyur diye tepeme dikilmesi, onun olduğu muhabbetlere hiç karışmıyorum diye sürekli bana laf atıp sinirlendirmeye çalışması, arabasında sürekli siyah poşet bulundurup ne zaman ben binsem daha yavaş sürmesi, sinirli halime bakıp bakıp gülmesi, ne zaman akşamları dışarı çıksam nere diye tepeme dikilmesi, yaptığım her yemeğe bir kusur bulup sonra hepsini yemesi, Ayperi ne zaman evine git abi diye bağırsa burası daha güzel deyip bana bakması, ben senin için gerçekten öylesine biri miyim diye sorması... Ne yapacağını bilemez bir şekil öylece yere baktım. Onunda benden farkı yoktu. O da söylediklerinden dolayı şoktaydı galiba bilemiyorum ama baya şaşkın duruyordu. Ortamda ölüm sessizliği vardı. Ben bir evlilik teklifi falan mı almıştım az önce acaba..? Hemde platonik aşık olduğum adamdan... Bir iki dakikalık sessizliğin ardından ilk o konuştu. Ben başımı yerden kaldıracak durumda değildim. Feci halde utanıyordum. "Şeyma..." dedi bu sefer daha sakin bir sesle. Bakışlarımı yine önümden kaldırmadım. "Ben öyle afilli sözler edemem. Öyle çok romantik zımbırtılar diyemem ama..." Derin bir nefes verdi ve öyle devam etti. "Ama tamam dersen artık karşında değil yanında durmak isterim, kavga edelim ama sonra gülüp barışalım isterim, görevden gelince bana hep sen yemek yap isterim, Trabzonspor maçlarında yanımda dur isterim... Öyle yani... İsterim... Seni isterim yani... Baya isterim..." Sona doğru sesi fazlası ile kısılmıştı. İçime dolan sevinç ve heyecan beni iyice sersemletiyordu şu an. Ulaşılmaz diye düşündüğüm karşımdaydı. Yanıma gelmek istiyordu. Ama ben heyecandan ve şoktan dilimi yutmuş durumdaydım. Öylece yere bakmaya devam ettim. Çok fazla utanıyordum. Çok... "Cevap vermeyecek misin?" diye mırıldandı. "Neye?" Bıkkın bir nefes verdi. "Şeyma, ben yarım saattir ne anlatıyorum burada?!" "Ha o..!" dedim şaşkın şaşkın ona bakıp. Sonra tekrar bakışlarımı yere indirdim. "Şey...I...Olur..." dedim içime kaçmaya ramak kalan bir sesle. "Yani olur herhalde. Yani... Aaaaa..." Ne saçmalıyorum acaba..? Yüzüne bakmadığım için şu an ne halde bilemiyorum ama ben olsam aşırı gülerdim şu halime. "Yüzüme bakarak söyle." dedi yumuşak bir sesle. "Artık benimle misin?" Yavaşça kaldırdım gözlerimi. Tebessüm ederek bakıyordu bana. Ah o gamzeler... Sen çağırırsın da gelmez miyim gamzelim... "Seninleyim." dedim ve anında arkamı dönüp hastaneye doğru koşmaya başladım. Tepkisine bakacak fırsatım bile olmadı. Daha fazla yanımda durursam utancımdan ölecektim çünkü. Hastaneye gidip lavaboya girer girmez ise aynada gördüğüm ilk şey kıpkırmızı, pancar gibi bir yüz ve sırıtışına engel olamayan dudaklarımdı.

164 Gösterim

Yorumlar

Lütfen giriş yapınız.