“Tüm bu zorlu sürecin yaşandığı ıssız dağlarda; bir tek burnumda tüten o nefis kokuna karşı koyamadım.”
“Bu hayatta herkese kırgın olsam da, sistemin içinde yok olmaya mahkûm olsam da, sen benim Son Kale’mdin.”
Selamlar! Bugün 110 sayfalık kısa bir romanlayım. Etkisiyse sayfa sayısına tezat şekildeydi. Özellikle sonu beni çok etkiledi
Çınar, ilçeye uzak bir köyde doğmuştu. Bir ablası ve iki ağabeyi vardı, ailenin en küçüğüydü. Durumları çok iyi değildi ama sıcacık bir yuvası vardı. Babası annesine sevgi sözcükleri söyler, çocuklarına candan sevgi gösterirdi. Günün birinde kardeşleri okullarını bitirince, birer birer gittiler. Çınar da şu soruyu sordu; gerçekten köyde kalıp bu işleri yapmak istiyor muydu? Hayalleri farklıydı. O akşam dışarı çıktı, eve geri dönmedi ve ailesini geride bıraktı. Zor bir karardı fakat çıkıp hayata dur diyemiyordunuz. Sizi beklemezdi hayat, akıp giderdi. Bu ayrılıktan sonra Çınar’ın hayatında bir “çınar” olmadan nasıl yaşadığını görüyoruz…
Çınar’ın hayallerini ve ideallerini bulma serüvenini hayretle ve hayranlıkla okudum. Hemşire Menekşe ve diğer karakterler de kitabın derinliğine derinlik katmış. Son Kale’nin bayrağı hep dalgalanacak, vatan bölünmeyecek cümleleri beni öyle etkiledi ki Türkiye topraklarını, vatanımızı koruyan ve korurken yitirilen sayısız şehidimiz için de bir anma olmuş Yazarın da önsözde yazdığı gibi bir kahve yapın ve bitene kadar duygularınız akıp gitsin, önerimdir
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.