Uzun zamandır beni bu kadar çok duygulandıran, sarsan bir kitap okumamıştım. Kitabı bitirip kapağını kapattığım an bi süre dalıp gittim.
Fugui'nin hayatını okumak, bilmek benim için çok özel ve güzeldi. Yer yer ona çok kızdım, çok sövdüm. Bencil, nankör, umursamaz tavırları hatta ona rağmen onu çok seven eşine karşı olan saygisiz hareketleri beni çileden çıkardı. Ama ilerleyen sayfalarda en çok ona üzüldüm, ona ağladım. Fugui'nin çocuklarını, karısını elleriyle topraga gomdugu yerleri okurken mahvoldum. Bazen elimizdekilerin kiymetini maalesef onları kaybetmeden anlayamiyoruz. Fugui de onlardan kaybetmeden anlayamayanlardan.
Yaşamak. Bazen her şeye rağmen yaşamak, bazen tüm kayiplara rağmen yaşamak , bazen bir umuda tutunup yaşamak....
"Düşünebiliyor musun, hayatımda üç kez ölülerin yattığı o küçük odaya girmek zorunda kaldım ve her defasında orada yatan benim canımdı."
Sevdiklerinin tek tek ölümüne şahit olmak ve bütün bunlara rağmen hala YAŞAMAK çok acı çok
·
148 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.