Sevgi ve Hoşgörü Elçisi Mevlana (!)
İncelemeye başlamadan önce bu kitap ve yazar hakkında beni büyük hayal kırıklığına uğratan bir durumu anlatmak isterim. Kitabı güzel güzel okurken ve aman ya ne güzel ne iyi adam, insan ruhunu nasıl da iyi anlıyor diye söylenirken yaklaşık olarak söyle bir cümleye denk geldim: "Kafirlerin kanı mübahtır, eşlerinin ve çocuklarının köle yapılması caizdir." Bir anda şok geçirdim resmen, nasıl ya dedim nasıl? Bizi Mevlana sevgi ve hoşgörü elçisidir diye büyütmediler mi, böyle bir insan böyle bir şeyi nasıl söylemiş? Başta inanmak istemedim, dedim ki yahu bu adam gel, ne olursan ol yine gel demiş birisi bu işte bir yanlışlık var herhalde. Daha sonra araştırdığıma göre bu cümleyi de o söylememiş zaten, Mevlana'nın ölümünden sonra başka bir yazar bu cümleleri Mevlana'ya atfetmiş. Zaten bu cümlelerin anlamı da neye taparsanız tapın gelin hoşgörü ve sevgi içinde yaşayalım değilmiş, bu cümleler açık açık dine davetmiş yani bırak inandığın şeyi tövbe et Allah'a inan şeklinde gayet dindarca bir anlamı varmış. Meraklısı için konuyu açıklayan videoyu buraya bırakıyorum: youtube.com/watch?v=-YkFmjV... Neyse işte anlayacağınız bunca sene bizi kandırmışlar Mevlana öyledir böyledir diye. Bunu kavrayıp araştırınca ( ki söylemem gerekir çok da derin araştırmadım ama genel olarak durum böyleymiş) büyük bir hayal kırıklığına uğrayarak kitabı bırakmak istedim, sinirlendim oldukça. Belli bir süre sonra ancak okumaya devam etme kararı aldım bunun sebebi ise ibret almak. Bir dinin veya bir ideolijinin buncasına fanatiği olmak Mevlana gibi büyük bir ruhun böylesine bir cümleler kurmasına, yoldan çıkmasına ve at gözlüklerini takmasına sebep olabiliyormuş. Dedim bak Serhat fanatiklik Mevlana'ya neler söyletiyor sana ne yapmaz, kendine gel. Hem kitabın bana verdiği nasihatlere gerçekten ihtiyacım vardı. Neyse bu konuyu burada bitirelim
Kitabın genel örüntüsünü açıklamak gerekirse: Kitap genelde hikayelerden oluşuyor, bu hikayelerin bazıları yaşanmış hikayeler olurken bazıları da kurmaca hikayeler oluyor. Ancak hikayelerin ortak yönü şöyle ki çoğu karmaşık metaforlardan oluşuyor. Yani Mevlana orda padişah diyorsa yani hikayesinde padişah varsa büyük ihtimalle insan ruhundan bahsediyor, padişahın sevgilisi derse insanın nefsinden bahsediyor gibi. Hikayelerin genellikle sonunda öğüt kısmı oluyor, bu öğütler nasihatler bazen hikayenin vermek istediği anlamı pekiştirirken bazen de tamamen alakasız bambaşka bir şey hakkında bahsediyor. Açıkcası hayatımda şuan bana nasihat edecek bir büyüğe çok ihtiyaç duyuyordum ve açığı Mevlana gayet iyi dolduruyor. Birisinin bana Ey aptal! Ey salak! Aç gözünü artık! diyerek seslenip yakamdan tutup silkelemesine ihtiyacım vardı, Mevlana bunu gayet iyi yapıp insanı adam ediyor gerçekten. İnsan ruhunu buncasına derinlemesine anlamış birisi olduğunu gerçekten belli ediyor, bu kitapta size yabancı bir şey bulmazsınız merak etmeyin. Kininizi hasedinizi ve gereksiz zararlı bencilliğinizi iyi törpülüyor ve sizi daha sağlıklı ve iyi bir insan olmaya yönlendiriyor.
Bahsetmek istediğim bir diğer konu ise bir ateist olarak bu kitabı okurken yaşadığım deneyim. Haliyle bu kitap oldukça dini konuyu içinde barındırıyor ve bu dini konu dediğim şey ise Allah'ı ve peygamberleri aşırı derecede övme. Başta sorun olmadı benim için okudum. Ancak yeterince okuduğumu düşününce (2. cildin ortaları) direkt artık Allah'ı övmeye başladığı kısımları atlamaya başladım, çünkü amacım bu değil benim o açıdan aynı görüşleri paylaşmıyoruz benim amacım hikayelerin anlamını kavramak ve bunu ruhuma karakterime nasıl uyarlayabilirim bunu düşünmek. Rahatsız edici değil tabi ki ancak yine de tercih meselesi.
İşin özü şu ki büyük ihtimalle yukarıda bahsettiğim faydalarından dolayı 6 cildini de okurum kitabın ancak Mevlana'nın ilk paragrafta bahsettiğim durumu yüzünden kendisine tamamen samimiyetli bir şekilde sevgi duymam biraz zor. Ancak kesinlikle bunun haricinde kendisine gerçekten yüce ruhlu diyebileceğim ve büyük saygı duyacağım bir insan ve ateist olsun olmasın herkesin okumasını tavsiye ederim.
·
111 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Alıntıladığınız “Kafirlerin kanı mübahtır, eşlerinin ve çocuklarının köle yapılması caizdir” cümlesi bana bu kitabın diğer yorumlarını hatırlattı. Çoğu kişi Mevlana’nın şirke kayan yazılarının olduğunu söylüyor. Hatta Mesnevi’de çıkarılmış bazı tecavüz hikayelerinin de olduğu söyleniyor. Okumayı çok istediğim ama bu yorumları görünce tereddüt ettiğim bir kitap. Bu konuda düşüncelerinizi öğrenebilir miyim?
