Sıradan bir Columbo bölümünün taklidi gibi, birbirinin aynı şekilde sonlanan öyküler. Şöyle ki; her öyküde sorumlu tutulan hayalet, polis şefinin, halktan birinin de yardımıyla vakayı çözüp sıradan bir katile indirgemesiyle son buluyor. Fowles'in sinemanın düzyazıya göre avantajlı olduğu söylemi kendini açığa çıkarıyor. İronik olarak, kitabın sonunda yer alan cümle benim ona ve ülke edebiyatına olan güvenime nükte taşıyor:
"Bu olaydan çıkarılacak çok ders var bizler için... İnsan kimseye körü körüne güvenmemeli."