Merhaba sevgili okurlar,
Aslında kitabı daha daha uzun bir süredir okumaktayım ve kitap son zamanlarda okumakta en çok zorlandığım kitaplar arasında başköşedeki yerini aldı. Ama bu sizi yanıltmasın sade dili ve akıcı anlatımı ile gayet doyurucu bir özelliği var fakat -isminden de anlayacağınız gibi- bahsedilen konuların belki de zaten bildiğimiz/yaşadığımız olayların ''yalnız değilmişim'' hissiyatıyla şok etkisi yaratan türden olması, her satırda sizi uzun süren düşünce çukurlarına düşürebilir (!) Öğrendiklerimin ağırlığı altında biraz ezildim, çokça zamanın nasıl geçtiğini anlamadan tek bir satıra uzun uzun baktım ama bunlara rağmen bu kitabı bitirebilmek bile bir başarıydı benim için.
Çoğu ebeveyn çocuğunu sever belki ama bunu göstermekte ya da ifade etmekte zorlandığı durumda çocuk yalnızlaşır, ihmale uğrar ve kendi dünyasına bırakılan her çocuk boşlukları hayal gücüne göre doldurmaya çalışır. Böyle bir durum da yetişkin dünyasında kendini küçücük hisseden bir çocuk için oldukça tehlikelidir. Bu noktada kitap belki de yaşadıklarımızın büyüklüğünün farkında olmadığımız durumlarda hatırlatıcı niteliğinde.
Çocukken yaşanılan duygusal ihmalin yetişkinlik döneminde ilişkilerinize nasıl yansıdığını Dr. Lindsay' ın hastalarının başından geçen kısa hikayeler ile empati kurarak çözümlemeye çalışıyorsunuz. Ebeveynlerimizin bulunduğu kategorileri analiz ederek başlıyor kitap ve daha sonra ebeveyn türüne göre şekil alan çocukların ruh hallerini anlamaya çalışıyoruz.
Ders niteliğindeydi anlatılanlar, konuya ilgi duyan herkese tavsiye ediyorum.
·
77 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.