"İnsan ailesini seçemez ama hikayesini anlatmayı seçebilir."
Kitabın arka kapağında bu cümle yazılı.
Küçükken babası tarafından cinsel istismara uğrayan ve bunu yakın çevresine anlattığında başta annesi olmak üzere kimsenin inanmadığı ya da inanmak istemediği ellili yaşlarında bir kadının hikayesi.
Ben bu kitabı "Sessiz Kitap" diye adlandırdım. Norveç edebiyat dünyasında çok ses getirmiş çünkü yazar kendi hayatını sayfalara dökmüş. Yazarın kız kardeşi bu kitabın aksini yazan bir roman bile yazmış. Yazar otobiyografik eser olarak nitelendirilmesini istemiyor çünkü her eserin yazarların hayatından bir parça olduğunu söylüyor. O yüzden buna gerek duymuyor. Sessiz kitap dememin sebebi olay çok sakin anlatılıyor. Belki de kendini anlatmaktan, inandırmaya çalışmaktan yorulmuş bir karakterin pasif öfke nöbetleri diye niteleyip siz de bu sakinliği sineye çekiyorsunuz. Yazar olayı detaylarıyla anlatmamış. Sadece yaşadığının onun üzerinde bıraktığı etkiye ve sonraki hayatını nasıl etkilediğine değinmiş. Sanırım kitaba sakinliğini veren de bu. Yazarın bizim dilimizde yayımlanmış ilk eseri. Kendisi "ilk politik eserim" diye nitelendiriyor kitabı. Çünkü aslında günümüzde birçok kişinin bu sorunu olduğunu aynı şeylere maruz kaldığını hepimiz biliyoruz. Bunu bildiğimizden okuduğumuz sayfalar bize acı veriyor.
Beni sıkmadı kitap. Psikolojik bir tahlil okudum diyebilirim.
Okumak isteyenler bu yazdığımı dikkate alarak başlasın. Çünkü sakin gittiği için sıkma ihtimali var.
Herkese iyi okumalar
·
7 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.