İki kitaptan oluşan bu cilt beni yarısından sonra büyük hayal kırıklığına uğrattı. İlk kitap herkesin bildiği, diğer yayınevlerinin de bastığı Robinson Crusoe’nun ıssız bir adaya düşmesini konu oluyor. Kendi başına yaşamaya çalışan Robinson’un inanılmaz çabalarıyla beraber alttan alta yer alan dini yakarışını görüyoruz. İnancı sayesinde belki de tutunuyor bir şekilde hayata. Adaya ilk düşüşünden kurtuluşuna kadar olan süreçte yer yer tereddütler yaşasa da gene de bir şekilde tutarlı bir şekilde koruyor inancını. Daha sonra sahneye çıkan Cuma karakteri ise bu korumada bence en önemli taştı. Zira Cuma’nın gelişiyle beraber daha bir kendine geldi Robinson. Hatta dini öğretilerini Cuma’ya aşılayarak bir anlamda kendi inancını da pekiştirdi.
İkinci kitap ise tam anlamıyla fiyasko ama bence. İlk kitaptaki Robinson Crusoe temelde çok sempatik karakter olmasa da gene de bir şekilde anlayış gösterebileceğimiz bir yapıdaydı. Ama birinci kitabın sonlarından başlayarak bambaşka bir yapıya bürünüyordu sanki. Herkesi kendisinden üstün gören yapısı (beyaz ve İngiliz olarak) rahatsız ediciydi. Tüm bunların yanında ikinci kitapla beraber Robinson adeta dini bir propoganda makinesine döndü. Kendisini zaten daha önceden üstün konumda görüyordu. Ama dini bakış açısındaki aşırılıklarla beraber iyice antipatik bir hale evrildi. Yazar sanki ikinci kitabı dini bir vazifeyle yazmış gibiydi. Öyle ki bu uğurda Cuma’yı bir çırpıda çizip attı. Gerçekten ikinci kitap çok rahat ediciydi.
··
579 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.