Eskiden kitabımın sayfası buruşsa oturur üzülürdüm. Şimdi hayatım buruş buruş, mimik oynamıyor. En çok duygularını yitire yitire bitiyor insan.
5 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Donuk yüzler... Hissedememek ya da bilip de duyguları yaşamayı unutmak... İnsanın ruhu harabeye döner, yıpranır, buruşur ama buna yaşamak der...
İşte bu raddeden sonra bir farkındalık daha geliyor: artık sadece üzüntüye karşı hissizleşiyorsun. Üzülmeyi ve kederi hep gereksiz görmeye başlıyorsun. İşte o seviyede bir huzur var! Ne yaşarsan yaşa o raddeye çok iyi adapte olmuşsan ne yaşarsan yaşa olgunlukla karşılayıp o anki mutlu huzurunu sürdürüyorsun! Bunu yaşamış ve anlamış biri olarak kalıcılaştırmaya çalışıyorum.
