Anadolu Kadınları Müdafaa-i Vatan Cemiyetinin, Fransızlarla Ermenilerin Maraş'ta yaptıkları vahşiliklerin önüne geçilmesi için gerekli girişimlerde bulunmasını sadrazamlık ve iç işleri bakanlarından isteyen 1 Şubat 1920 tarihli telgrafı:
Huzur-ı Sami-i Sadaretpenahiye Dahiliye Nezaret-i Celilesine:
Sivas'ın umum islam kadınları bugün yine içtima ederek Maraşta Fransızlarla Ermenilerin birleşerek oradaki din kardeşlerimizi memleketlerinin içerisinde top, mitralyöz ateşleri arasında öldürmelerini mümessiller vasıtasıyla protesto ettik. Erkeklerimiz değil kadınlarımız bile artık bu adaletsizliğe tahammül edemeyeceğiz. Bıçak kemiğe dayandı. Türklere iki yol vardır: ya şerefle yaşamak ya namusuyla ölmek. Üçüncü bir yol bilemiyoruz. Maraş bugün Sivas'ın bir ayağıdır. Aramızda dört günlük mesafe vardır. Bizim ayağımız kesilirken onun acısını duymayacak kadar hissiz bir millet değiliz. Türk milletine, şimdiye kadar şanıyla, şerefiyle yaşayan Türk milletine mütarekeden beri vurulan darbeler pek fazla oldu. En nihayet Maraş'taki bigünah kardeşlerimizin öldürülmesine tahammül edemeyeceğiz ve edemeyeceğimizi de muhterem valimize söyledik. Hatırı için birkaç gün sabrediyoruz. Erkeklerimizle beraber Maraş'taki din kardeşlerimizi kurtarmak için bzi de gideceğiz. Anadolu kadınları memleketlerinin müdafaası için erkeklerimizle olmaya yemin ettik. Bu haksız işgallerin önüne siyasetle geçemeyecekseniz söyleyiniz, biz başımızın çaresini kendimiz görelim.