Ne desem ne söylesem bilemiyorum ki. Kalbim çok buruk. Bu kitabı okuyunca, bazen Turgut’da bazen Selim’de kendimi gördüm. Özellikle de selimin aklında ki korkunç düşüncelerle uyuyamayıp sabaha karşı bekleyip, güneşin ilk ışıklarıyla huzur bulup yatması bana kendimi hatırlattı. Geçirdiğin kötü günlerde hele o kötü ruh hali eklenince de insanın her şeyden korktuğu, her düşüncesinin negatif olduğu anlarda hemen sabah olmasını ister. Çünkü güneşin ilk ışıklarıyla kötü düşünceler silinir yerine güzel düşünceleri bırakır. Selim’de daha sonra bırakmadı çok üzüldüm. Bazen bu kitabı okuyunca da çok düşündüm. Neden dünyada bu kadar kötü, iğrenç, pislik insanlar var. Sırf iyi olduğu için karşısındakini saf gören, ezen, farklı durumlarıyla alay eden, ayrımcılık yapıp aralarına almayan onu tek ve zavallı hissettiren aptal insanlar neden var? Gerçekten “tutunamayanlar” grubunda ki insanlara çok üzülüyorum. Çok kırılganlar, rahat olamıyorlar, rahat insanlara özeniyorlar, her şeyi kafalarına takıyorlar. Kitabı okuyunca farkettim ki o tutunamayanlardan biri de benmişim. Fakat Ne yaşarsak yaşayalım, arkamızdan ne diyorlarsa desinler böyle olduğumuz için asla kendimize küsmeyelim. İnsanlar farklı farklıdır. Bizde böyleyiz işte deyip kabullenelim. Hayatın güzelliklerini görüp yaşamaya, sevmeye devam edelim. Selim gibi vazgeçmeyelim. Turgut özben gibi devam edelim yaşamaya. Olric konusu beni çok duygulandırdı, belki de Turgut içindeki şeyleri kimseye söylemediği, söylemekten korktuğu için kafasında hayali bir arkadaş canlandırmıştı. Herkesin bir Olric’i olmalı hayatta. Aslında benim bir olric’im varmış. Bütün yaşadığım zor günleri, zor olayları benimle beraber yaşayan, hisseden, içimi döküp dertleştiğim bir ikizim 
Astoria olric’im var.
Astoria olric’im var.
·
44 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
