Okumaya ne kadar da ihtiyacımın olduğu (ki bence ihtiyacımızın olduğu) bir kitapmış daha ilk sayfasını okumaya başlarken hissettim. Gece sadece birkaç saat uyumuşum çok sevdiğim pozitif psikoloji dersine geç kalmışım telaşlı olmam gerek ama normalde bana işkence gibi gelen bir saatlik yol kitabı bırakmak istemediğim için daha da uzasın istiyorum. Kitabı elimden nasıl bıraktım hatırlamıyorum. Kitap Filistin mücadelesinde rol oynayan önemli komutanlardan biri olan Abdullah Bergusi’nin yaşadıklarını otobiyografi şeklinde anlatıyor. Film sahnesini andırır gibi gelen fakat gerçek olan çok cesur ve zeki bir komutanın mücadelesi anlatılıyor. Bu mücadeleyi bu kadar anlamlı kılan ise Abdullah Bergusi'nin çocukken ettiği sağlam niyetler ve bu niyetleri doğrultusunda attığı adımlar. Bu okuduğumuz fakat okumadıklarımız? Hiç haberimizin olmadıkları? Görmemek için gözlerimizi kapattıklarımız? Bizim çaba vermeden elde ettiğimiz ve kıymetini bilmediğimiz her şey için yıllardır mücadele ediyor müslüman kardeşlerimiz.
Son zamanlarda Filistin’de olanları takip ederken kendi hayatımla ilgili hedefler ya da hayatımın başka insanlara dokunmasını istediğim hedeflerim bazen o kadar anlamsız geliyor ki. Biliyorum bu bir tek bana olmuyor şu anda Müslüman kardeşlerimizin yaşadıklarını hisseden tüm kişiler olarak bu anlamsızlık hissine kapılıyoruz. Tabii bu anlamsızlık hissine çok yabancı da değiliz. Ne zaman deprem ya da bir felaketle karşılaşsak anlamsızlık hissi yeniden gelip buluyor bizi. Ki bu hissin gelmesi de gerek fakat bu hissi neye yönlendiriyor bu hissi neye dönüştürüyoruz? Bir şeyleri değiştiremeyeceğimizi düşünüp bir an önce dünya hayatının bitmesini mi istiyoruz ya da anlamsızlık geçer geçmez normal yaşantımıza devam edip tekrar o anlamsızlık hissi gelene kadar aynı döngünün içinde dönüp duruyor muyuz? Kitabı okurken evet bu anlamsızlık hissi geldi yine. Bu anlamsızlık hissi yaşadığımız tüm duygular gibi aslında hayatımızda bir şeylerin yolunda gitmediğinin işareti ve biz bu hissi bir alarm gibi görmeliyiz.
Evet kısa vadede etkili olan yapabileceğim şeyleri yapmaya çalışıyorum fakat uzun vadede hedeflerime ne eklemelim? Rabbim ben hayatımda en ufak bir şey yapmaya çalışırken bile Kudüs’ü niyetlerime katmak için çaba gösterdim diyebilecek miyim? Zaman zaman hatırladığım ve aslında niyetlerimin içinde olan ama unuttuğum şeyleri kendime tekrar hatırlattım. Taha Kılınç’ın bu konuda önerdiği üç tavsiye aslında. Öncelikle işimizi çok iyi yapacağız, her ne yapıyorsak hangi sahada çalışıyorsak orada en iyisini yapma gayretinde bulunacağız. Bu niyetle çalışırken ihtiyaç sahiplerine yardımı ihmal etmeyeceğiz az çok demeden bunu sürekli tutmaya çalışacağız ve bence en önemlisi ve en son dediği şey ise iyi bir nesil yetiştirme gayretinde olacağız. İyi bir nesil yetişmezse sürekli yardım etsek, en iyi yerlere gelsek bile bu niyet devam ettiremeyiz ettirecek kimseyi bulamayız. Bu gayret üzerine yaşarken Rabbim bizi niyetlerimizde istikamet üzere kılsın.
··
4 +1'leme
·706 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
