Büşra Kelbat
/.
karanlığın bağrında mum olma telaşındaki his
birikmiş cümle topluluğundan sıyrılarak
güneşe doğru ilerliyordu
müfreze bulutların bağrını yarıp
ışığın kalbine eriştiğinde
geride yosun tutmuş anıları
ve küçük çocuklara sıkılan büyük kurşunlar bıraktı
bir anne oturup bahçedeki nar ağacının dibine
ucu sivri masallar okuyordu çocuklara
bir çocuk elma ağacına çıkıp gökkuşağına yetişme hevesindeydi
ve bir baba yama yapıyordu düşlerinden arda kalan bir cümleyi
sessizlik insanın kalbini patlatacak düzeyde sert
lâ sesi kadar endişeliydi
//.
bırakın dedim bırakın
bu kalbi ben sevgiyle yoğurdum
kirletemezsiniz ucuz oyunlarla
her sâla sesinde irkilen bir kedi gibi
kaçmıyorum artık düş ormanına
hem kim vurduya gidiyor
bütün sokaklar