Ben neydim? Ruhum bir ağaç kurdu gibi beni kemirmekten başka ne yapıyordu?
Öncelikle elbette ki Türk edebiyati üzerinde derin etki bırakmış kült bir kitabı öyle tahsilli bir şekilde inceleyebilecek türden bir insan değilim fakat hislerimden bahsetmek fena olmayacak.
kitabı nasıl bir sinirle ve alelacele, fırlatmak isteyerek lakin elimden asla bırakamayarak derin bir ihtiyatla okuduğumu itiraf etmem gerek. Beni bunaltan ve sinirlere boğan Sabahattin Alinin kalemi değildi tabii ki de.
Aksine hisleri böylesine güçlü bir şekilde aksettirmesine hayranım sonra toplum meselelerine, insanların gerçeklerine, yanlışlara doğrulara akışı bozmadan kondurması ve asla bunları yazmak zoruyla değil mütemadiyen herbir konuyu insanın tabii bir parçası içine alarak anlatması... Sabahattin Ali dilinden de kolayca etkiliyor -biraz belli oluyor sanırım kafamda bir süredir sadece onun cümleleri dolaşıyor-
Sinir sebebime gelirsem ki bir öfkeden ziyade daha çok kabullenmemek bunaltısı diyebilirim bu hisse, belirsizlik beni boğan nadir duygulardan bir tanesi ve kitabın sonuna kadar türlü stresler içerisine girdim, daha sonra insanın bu bir türlü tatmin olamama hakikatinin, kendi kendilerini derin bir acıya boğmalarının sonra bundan bir türlü kurtulamamalarının, sevmek meselesinin ve daha birçoğunun, oldukça sükunetle bir o kadar yalın ve açık bir halde aktarılması, anlatmak istediklerinin karmaşıklığı da cidden yüzüme soğuk su gibi çarptı.
Daha pek çok bahsedilmesi hatta tartışılması gereken kısımlar elbet vardır fakat hikayenin açıklığı buna pek bir gerek bırakmıyor bence. Üzerine yorum yapmak hikayeyi bozar gibime geliyor. Ayrıca her birimizden birer tutam vardır elbet bu kitapta olmaya da devam edecektir insan var oldukça. Şimdilik daha fazla bir şey söylemek istemiyorum. Buradan hayatımdaki tüm Raif efendilere, marialara çokça kere demiş bulunduğum gibi, ümitlerini ve sevgiye inançlarını asla kaybetmemelerini tekrar hatırlatmak istiyorum ne kadar fayda verecekse tabii...
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.