"İncelemelerim kendime kattıklarımdan ibarettir; sadra şifa niyetine."
Öfke, acı verir. Acı veren her düşünce,gün gelir çatlak bulduğu bir yerden çıkıverir. Kurtulmak istediğimiz acıların dışa vurumudur öfke. Kaldıracak gücümüz olmasa bile yıllarca halledeceğimize olan inancımızla üstlendiğimiz durumların, ben demeye çekinip geri plana attığımız kendimizin -iç sesimizin -, yok saydığımız duygularımızın, uğradığımız her türlü şiddete sessiz kalışımızın çığlığı; aslında öfkenin namıdiğeridir.
Her bir kabın alabileceği miktar belliyken, üst üste doldurmaya çalıştığımız bu etmenler tükenmişlik hissini peyda ediverir ve kalkıp toparlanacak hal bile bulamazken kendimizde, tam bu an harekete geçmenin tam da vaktidir. Doldu bu, kalkmaz yerinden denilirse eğer zamanla doldurmak istenilen her ne varsa taşmaya başlar daha da kuvvetle. Yaşanmışlıklarla beslenen öfkenin dışa vurumu da böyledir işte.
Bu birikimler insan analiz etmeye de götürür kişiyi, her şeyi kişisel algılamaya başlamış bulur kendini. Kendince doğru yaptığından emin olduğun durumlarda karşı tarafın davranışını kendine addetmen kendine haksızlık. Elinden geleni yaptıysan karşılaştığın tavırdan sen sorumlu değilsin. Herkesin gerçeklik algısı kendi gerçeği maalesef; doğru ya da yanlışın, iyi ya da kötünün kişiye göre değişitiği şu dünyada. Bu durum, kendini geri planı atmadır aslında. En büyük hata burada yapılıyor iste. Önceliği kendine vermek bencillik sayılmamalı, gerçek bu değil. Düşecek olan bir uçakta bile kendi canından değerli olan bebeğinden önce kendini korumaya al derler ya, o misal. İyi bir eş, anne, çalışan...olabilmek için önce kendi ihtiyaçlarına karşılık vermeli insan.
Öfke, ateş gibidir. Yakıtı da cümlelerde yer alan bu alt mesajlardır. Yakıt olmadan öfke can bulamaz. Öfkenin bir nedeni olduğunu bilmek ve bu noktalara yoğunlaşmak bedenen ve zihnen kontrollü olmanın temelidir.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.