ATEŞİN VARİSİ KİTAP İNCELEMESİ1000Kitap
Cam Şato serisinin 3. kitapla başladığını söyleyenler ne kadar da haklıymış, seri resmen bu kitapla birlikte boyut atladı. Artık sınırlı bir mekanda sınırlı karakterlerle kalmıyoruz, daha geniş bir kadro, daha epik bir evren, daha detaylı bir olay örgüsü ve çok daha katlanılabilir bir yazım tarzı. Kesinlikle şimdiye kadarki favorim oldu bir kitap.
Bu kitabın özwllikle Celaen'nın karakter gelişimine bu denli odaklanmasını çok sevdim. Artık geçmişini de bildiğm için karakteri daha çok benimsedim, onunla daha çok empati kurup tercihlerini daha iyianlamlandırabildim ve... çok üzüldüm. Suikastçının Hançeri'nden zaten Celaena'nın suikastçı geçmişine hakimdim ama bu kitapla birlikte daha derinlere, çocukluğuna indik ve ailesini, sevdiklerini, krallığını nasıl kaybettiğini ve nasıl da yapayalnız kaldığınız okudukça bir kahroldum ki anlatamam :")) Suikastçının Hançeri'nin son kısmında Kuzeyin Lordu ile yaşadığı anın neden o kadar dokunaklı olduğunu da çok daha iyi anladım. Çok anlamlı ve güzel bir detay olmuş, artık geyiklere aynı gözle bajmayacağım ehehe:') bir de neden Adarlan kralından o kadar korktuğu, onunla özellikle göz göze gelmemek için neden o kadar uğraştığı da anlaşıldı ama bana hala çok mantıksız geliyor. Adamın ona yaşattıklarını okudukça mahvoldum hem üzüntü hem sinirden ama Celaena onun şampiyonu olarak kelimenin tam anlamıyla ona hizmet etmekle övünüyor, onun takdirini kazanmaya çalışıyor, onun parasını yiyip kendi halkı sefalet içinde yüzerken onun sarayında yaşadığı lüksün tadını çıkarıyor ve onun en yakınlarıyla -hem oğlu hem en güvenilir adamıyla aşk yaşıyor... Gerçekten bakın yine sinirlendim, tam yazarın kurduğu mantığı takdir edecekken mantıksızlıklar yine daha ağır bastı nfhhdhh serinin okuduğum her kitabıyla birlikte ilk kitap daha berbat bir düzeye düşüyor gözümde.
Bir de şunu söylemek istiyorum ki Celaena'yı evet anladım, üzüldüm, sevdim ama sizce de çok fazla acındırılmıor mu? Çok fazla anlatı tekrarı var yaaa... Flashback sahneleriyle önce Celaena'nın geçmiş acılarını okuyoruz, sonra iç sesiyle bir daha okuyoruz ve sonra bir de yazar anlatıyor ama sadece anlatmakla kalmayıp öyle bir acındırıyor ki karakteri sinir olmamak mümkün değil. Abla tamam, anladık, gerçekten başına gelenler dayanılmaz, amalütfen yeter yaaa... Yazar acındırdıkça oh olmuş diyesim geliyor bazen. Evet ailesini, ülkesini, halkını kaybetti; evet, ihanete uğradı, sevgilisini, özgürlüğünü kaybetti, evet dayanılmaz işkenceler çekti, evet sırtında altı tanecik kırbaç izi var ama bunlar üst üste tekrar edince karakterin acısını attırmıyor okurun gözünde, sıradanlaştırıyor. Size bu kızın kendisinden daha kötüsünü yaşayan insanların acısına şahitlik ettiğini, daha sonra kendisine bunları yapan adamın balolarına katıldığını, lüks içinde sanki bunlar hiç yaşanmamış gibi kıçının üstüne oturup şekerleme yediği bölümleri de hatıratırım. Bize lütfen onun geçmiş acılarını sanki sonrasında hiç gün yüzü gördüğüne şahitlik etmemişiz gibi anlatma. Ay bakın anlattıkçasinir oluyorum jhvhdfh en iyisi kapatalım bu konuyu ve diğer karakterlerden bahsedelim.
Manon'u fanartlarda sürekli görüyordum ve nihayet dahiloldu seriye. Nedense çok sevdim onun bölümlerini, çok potansiyel vaat eden bir karakter bence. Celaena ile yolları nasıl kesişecek çok merak ediyorum. İkinci olarak Aedion. Adama bak kralı yıllarca nasıl da parmağında oynatmış hdhchdh ama onun sahnelerini okurken çok sıkıldım, Chaol ile birlikte olduğu için sanırım çünkü bu Chaol'u bir türlü umursayamıyorum... Gerçekten ölse fark etmem, Celaena bunda ne buldu anlamış değilim jfvjhfhf. Dorian da çok bağ kurabildiğim bir karakter değil ama sonda sevgilisinin ve kendisinin başına gelenlere üzüldüm. Rowan'ı ÇOK sevdim!! gerçekten bayıldım bu adama yaa.... Bak Sarah'cığım lütfen bize böyle kişiliği, ağırlığı, kendi hikayesi olan, varlığı olan karakterlerle gel. Celaena'yı görür görmez yelkenleri suya indirmedi ne olsun daha ddhhdh Celaena'ya kimliğini kabul ettirme süreci, aralarındaki bağ çok doğal ilerledi bence ve Celaena ile çok yakışıyorlar bence. İkisinin de travmaları, kendi hikayeleri var ve birbirlerini tamamlıyorlar. Kimse söylemese bile onun ana karakter olduğunu anlardım.
Kitabın genel temposu da çok iyiydi bence. Bu sefer tüm aksiyon son sayfalara kalmadı. Özellikle Celaena-Rowan sahnelerinden çok keyif aldım. Yazım tarzına hala hayran değilim ama. Evet ilk kitaba göre çok gelişmiş ama hala bir ekstrasını görmedim, standart bence bu. Bir kere çok dramatiktamam mı shddhh ve anlatı sürekli bir öncekiyle çelişiyor. Çok fazla tekrar var, hep aynı kalıpları kullanıyor yazar. Ne zaman o büyülü sjm kalemiyle tanışacağım çok merak ediyorum...
·
140 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Kitabı okumayı az önce bitirdim ve dediğin gibi SJM karakteri baya drama queen yazmayı seviyor anlaşılan. Hem yazarı hem de yazma dilini sevmiyorum ama diğer kitabı da okuyacağım sanırım. Hele rüzgar ve gün ışığını “ yüzünü yaladı, yüzünü öptü” diye betimleyişinde bi yeter be demiştim artık ya aahahshhs
