30 yaşına geldiğinde her şeyi geride bırakıp dağlara çıkar Zerdüşt.10 yıl kendi kendisiyle yalnız kaldıktan sonra geri dönmeye karar verdi. Yalnız kaldığı dönemler boyunca edindiği bilgeliği insanlarla paylaşmak istedi ancak kimse dinlemedi onu. Tekrar yollara düşer Zerdüşt, yürüdüğü bu yolda çok yalnız kalmıştır.. "Yalnızlık benim yuvam! Yaban diyarlarda yabanıllar gibi, o kadar çok zaman yaşadım ki, sana gözyaşlarıyla dönmemek elimde değil," der. "Yalnızlıkla, kimsesizlik bambaşka" İnsanlar arasında yaşamak, hayvanlar arasında yaşamaktan daha zor..
Kitap boyunca sık sık tekrar edilen kelime "Üstinsan" peki nedir bu üstinsan? İnsanın eksiklik yani tamamlanmamış bir varlık olmasıdır. Zerdüşt, kişinin sürekli olarak "üstinsan"a doğru kendisini aşması gerektiğini söyler. Fakat kişinin kendisini aşmadan önce insanı aşması gerektiğini söyler." İnsan, aşılması gereken bir varlıktır." Sevmekten bahseder Zerdüşt, ilk önce kendini sevmekle işe başlamanın gerektiğini vurgular. Yaşadığı çağda kimsenin anlamasını beklemediğini, onu duyacak kulakların olmadığını bunun sebebi de yaşadığı çağa ait olmadığını söyler Nietzsche." İnsanlar beni 100 yıl sonra anlayacaklar." Kendine has sert üslubuyla ve edebiyat ile felsefeyi çok güzel harmanlanmış. Şiirsel hava çok hakim. Okurken kendinizde derin anlamlar keşfedeceğiniz bir eser. Ve kitabın başından sonuna kadar altını çizecek çok cümle var içeriğinde geçen cümleler, dünya'ya bakış açınızı değiştirecek.. Ben beğendim kitabı ama bir çırpıda bitirilecek bir eser değil, beyni çok yoruyor. Ve Nietzsche'nin sözüyle bitiriyorum "İnsanın kendine dayanabilmesi ve boşluğa düşmemesi için kendini gerçekten sevmesi gerekir."
·
309 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.