“Madenci” ve “Mürşit”.. İçlerindeki boşluğu benzer kederlerin doldurduğu iki adam.. Kendilerine ait olan galaksiden koparak yavaş yavaş sönen birer yıldız gibi yalnız ve yok oluşa yazgılılar.. İnsanların duygusal taşlaşma çağında olduğu kanısındalar.. Onların incelikli duyguları hissetmedikleri ve daha az kelimelerle konuştuklarının farkındalar.. Hem konuşsalar da ancak olmuşu tahrif ederek, çalkantılı bir dedikodu şeklinde, şehrin üstünden esip geçmiş bir rüzgar olarak konuştuğunu görüyorlar.. Durgun huzurlarının bozulmasından korkar çünkü onlar.. O “normal insanlardan” olamadılar bir türlü.. Bu nedenle hep “ dünya ağrısı” taşırlar..
·
259 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.