Kitapların ilk olarak kapak ve arka yazıları çok dikkatimi çekiyor. İçerikle ilgili tam olarak fikir vermez şüphesiz ama yine de önemli olduğunu düşünüyorum. İşte bu kitabı da ilk gördüğümde her insanın içinde bir yerlere dokunacağını hissetmiştim. Yanılmamışım.
Öyküler... Derinden... Çocukluk...
Yeryüzüne geldiğimiz andan yetişkin olana dek geçen sürede o küçük kalbimize neleri sığdırıyoruz kimbilir. Çocukluğumuzu alıp karşımıza oturtsak, anlatacağı şeylere şu an dayanabilir miyiz bilmiyorum. Yaşamdaki bazı güzel anlar, rengarenk kalemlerle boyadığımız hayallerin geçmişinde kaldı sanki biraz.
Her öykü kendi toplumundan doğar. Dolayısıyla yazarın resmettiği her karakter çok tanıdık. Onları mutlaka bir yerlerden tanıyacaksınız. Belki en çok kendinizden.
Yazar altını çizdiği konuları öyle güzel ifade etmiş ki öykülerinde, sanki bir makinenin hangi parçalarının tamir edilmesi gerçeğini de satır aralarına iliştirmiş inceden. Herkes kendine düşen payı alıyor ister istemez. Düşük bütçeli duygulara sahipseniz, çocuk sahibi olmayın uyarısı, hayali bir tabelada zihninizde beliriyor. Çokça katılıyorum.
Çocukluk, yolunu kaybetmiş bir deniz feneri gibi çoğu insan için. Neye yoksun ise insan onun yokluğu içinde kayboluyor biraz. Anne ya da baba sevgisinin olmayışı, her mevsim kışı yaşatıyor. Onu ısıtacak başka iklimler arıyor, başka duygular. O boşluğu artık ne ile doldurmaya çalışırsa insan ona bağlanıyor.
Yazarın döşediği her parke taşının ağırlığını, insan ve yaşam zemininde aktardığı öyküleri ile çıkardığı yolculukta hissederken, kendi yüklerinizden kurtulmanızın zamanı geldiği gerçeğini de hatırlatıyor bana göre.
Herkes, güzel insanlara dokunarak büyür umarım.
·
1 +1'leme
·126 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.