Benim için okuması çok ağır olan bir kitap oldu. Dazai hayatı boyunca hissettiği karamsarlığın hepsine eserine yansıtmış diyebilirim. Japon yazarların sıklıkla kullandığı ben-roman tarzını kendisi de çok kullanmış. Yani eserindeki karakteri kendi haline bırakmayıp kendi hislerini açıklamakta bir araç olarak kullanmış. Baş karakter yozo'yu okurken sanki onun hikayesini okuyor gibi değilde yazarın hayatına tanık oluyor gibi hissettim. Zaten kitapta da yazar kendi intihar girişimlerinden bazılarını detaylı bir şekilde anlatmış.
Dazai zaten bu kitabını yazdıktan sonra intihar ediyor.
Kitap bittikten sonra acaba her şey daha farklı olabilir miydi diye düşünmeden edemedim. Çevresinde daha iyi kalpli ve anlayışlı insanlar olsaydı sonu gene böyle mi olurdu? İçimden hep bir hüzün geçti keşke bir şeyler yapabilseydim diye ama her şey için çok geç.
Kitap çok karamsarlık ve umutsuzluk dolu olduğu için benim tarzım değil ama yazarın kendini çok iyi ifade edişi ve duyguyu okuyucuya geçirmesi hoşuma gitti.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.