Mükemmeller Kulübü
Başarısızlığa taamül etmenin bir yolu yok muydu?
Mükemmel olma, şampiyon olma yarışı..
Anne ve babamı hiç tanımadım. Her gün ağır bir yük sırt çantası omuzlarımda okuldan kurslara koşuşturup duruyordum. Kendime ayırdığım bir anım bile yoktu. Boş duramazdım, aksi halde rakiplerim beni geçerdi.
Duygusal olarak zayıf olduğumu hiç kimseye göstermezdim. "Hayır sen şampiyonsun," diyerek kendimi motive ederdim.
Büyükbabama ya da bir başkasına karşı güçsüz görünmek hiç bir zaman istemezdim, utanırdım.
Büyükbabam, beni her fırsatta.. Hayatıma bir disiplin kazandırmak istediğini vurgulayarak, kendisi nasıl davranıyorsa aynısını yapmam gerektiğini söyleyerek beni yetiştirirdi.
Büyükbabamdan hiçbir zaman bana hediye almasını, beni şımartacak bir davranışta bulunmasını beklemedim. Bu zamana kadar sadece ondan bir tek cümle duymayı bekledim. "Seninle gurur duyuyorum." Ama nedense büyükbabam bu özel cümleyi kurmadı. O benden hep, mükemmel olmamı istedi.
On iki yaşındayım. Hayattaki birincil hedefim büyükbabamı gururlandırmak. Ben mükemmel olmalıydım. Hayatımda ikinciliğe yer olamazdı. Daha çok çalışmam daha çok koşmam gerekirdi.
Bana kazandığım başarılar, şampiyonluklar zamanla beni yaşıtlarımdan üstün olduğuma inandırırdı.
Akraba çocukları arasında denemelerde ilk sıralarda yer aldığımda parmakla gösterilirdim. İnsanların bana imrenerek baktığını bilirdim. "Keşke senin yerinde olsaydım," derlerdi.
Yerimde olman nasıl bir his olduğunu önemsemeden alkışlanmak, bir an için bana bakanların, yüzündeki tebessümü görmek, boynuma dizilmiş madalyaların şımartılmış etkisi ve diğer yandan o başarı duygusunun ezici baskısı..
İlk zamanlar beni neyin mutlu ettiğini sorsalar, kuşkusuz "başarı üstüne başarı" derdim Oysa şimdi öyle düşünmüyorum.
Sürpriz yok değişiklik yok. Her şey standartlaşmış hep aynı. Düzenli mükemmelliğin eksiltiği bir şey vardı, o da heyecan.
Eskisi gibi heyecanlı hissetmiyordum.
Bir gün kucak dolusu deneme sınavıyla okula adımı attım. Göğüsümde "Mükemmeller Kulübü" rozetim vardı.
Bu rozet sanki bana, seni geçmeye çalışan rakiplerini onları önemsediğini belli etme. Rakiplerin açıklarını kolla. Hangisi seni geçebilir ki? diyordu.
Gerçi hiçbirine bu fırsatı vermezdim, tembel öğrencilere üstünlük kurmaya alışmıştım, dinlenmeye ya da başarısız olmaya ne benim ne kulübümüzün zamanı yoktu.
Deneme sınavına girdim. Sonuçlar büyükbama geldi. Büyükbam üç tane boşum olduğunu görünce suratını astı. O gün yaşadıklarımı sorgulamaya başladım.
"En iyisi olmak istemiyorum, mükemmel olmak istemiyorum. Birilerinin benim için çizdiği yolda yürürken, mutlu olmak istemiyorum. hata yapma hakkım olsun istiyorum. Mükemmel olma yarışında sadece büyükbabamı mutlu etmeye çalışıyordum. Keşke bana sarılsa beni olduğum gibi kabul etse istiyorum. "
" Mükemmel değiliz Nil, olmak zorunda da değiliz birilerinin bizi soktuğu bu yarışta kendi isteğimizle koşmuyoruz. Onlar ne söylüyorsa onu yapıyoruz. Hayır Şampiyon değil,Nil. Benim adım Ege. Bu hırs bana kendi ismimi unutturdu. "
" Kulüp kurallarını değiştiriyoruz başkalarıyla yarışmak, olduğundan başkasıymış gibi farklı davranmak istemiyorum. Pek çok arkadaşımız onlara tasladığımız üstünlük yüzünden üzgün, bunu fark edemeyecek kadar gözlerimizi kapattık mı?"
" Kendi hayallerimin peşinde koşmak istiyorum. Benim şampiyon olarak değil. Torunun Ege olarak görmeni istiyorum. Ben, beni olduğum gibi kabul etmeni istiyorum. Hatırladın mı büyükbaba, kanayan dizimi gördüğünde sarılmıştın bana?"
Bu düşüncelerin ve yaşadıklarının akabinde Ege, okul panosunda "İyi ki varsınız, Mükemmeller Kulübü," yazdığını görür.
###
Özetle kitabımızda toplumun dayattığı mükemmel, başarılı olma algısının karşısında kendi benliğimizden zamanla uzaklaştığımız ve kendi ruhumuzla, kendi yolumuzu belirleyebileceğimizin güzelliği anlatılıyor.
Üstünlük kurma arzusundan ve hırsın tutsaklığından sıyrılıp, yollarımızın aydınlanması dileğiyle,
Keyifli okumalar diliyorum.. ๑ ◕‿◕ ๑ 
Gizemli okur
Gizemli okur
·
1 +1'leme
·2.169 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.