Hayat ne kadar güzel. Evlerimizde, sırtımızı peteklere dayamış ya da cayır cayır yanan sobalara önümüzü veyahut sırtımızı vererek ısınıyoruz. Yediğimiz önümüzde yemediğimiz arkamızda, neşe içindeyiz. Her birimizin bir ismi var, bir sanı var, şanı var. Peki sanı olmayanlar. İsmi olmayanlar. Evi, barkı olmayanlar. Üstü başı olmayanlar ne haldeler? Gecenin karanlığını kendine yuva yapanlar, İsini kendine battaniye yapanlar, kollarını çiçek yaparak koltuk altlarında, tir tir titreyen pamuk gibi parmaklarını ısıtanlar ne haldeler? Hiç düşündük mü? Belki düşünenlerimiz vardır. Ama sadece düşünmek ve kitap sayfalarına konu olmak. Ne zor bir hayat, o hayat. O yaşayış.
Herkesin bir hikâyesi vardır. Hikâyeler masallar gibi değildir. Masallar uyuturken hikâyeler uykularımızı kaçırır. Sansızlar kitabına konu olan sokakta yaşayan her bir bireyin öyküsü ne yazık ki derinden üzüyor. Sadece yaşadıkları değil insanlığımızı kaybettiğimizi gözler önüne sererekten de.
Her bir hikâye özeldir. Onların başından geçen her bir olay onların ismi olmuş, sanı olmuş. Her bir eylemleri diğer insanlar gibi sahip olmak istedikleridir. Ne fayda ki görmezlikten gelenlerin sayısı görenlerin sayısını geçtiğinden görenler de görmüyordu artık. Sokaklarda yaşayan insanların yaşayışını kaleme alınan bu eserde aslında insanların insanlığını, insansızlığını anlatıyor. Adaletin olmadığı bir dünyada yaşamak ne kadar huzurlu ve sağlıklı yaşanır. Oysaki biliyoruz ki adalet, toplumların bir arada yaşamasını sağlıyor. Ama insanı dışlayan nicesinin olması toplumu birbirinden uzaklaştırıyor.
Her satırında her sözcüğünde duygulandığım ve gözlerimin nemlendiği bir eser oldu Sansızlar. Bu eserde aşk aranmaz sevgi aranır. Belki isimeri kimse için önemli değil ama hikâyeleri, insanı insan yapan cümlelerin yaşama tutunmasını sağlayan bir sevgiyle dolu.
Herkesin birbirini seven bir kitlenin olmasını temenni ediyorum.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.