Yazar:
Halit Boztepe
Yorumlar ve İncelemeler
HALİT BOZTEPE
'Sokak Çocuğu’ tanımlamasından oldum olası nefret etmişimdir. Sokak, insan doğuramaz! Sokaklar hâlâ insan olamamış ama insan görünümündeki türün vahşeti yaşattığı arena olmaktadır. Bu arena da ne mi var? Yaşama tutunma savaşı var. Bir cephesinde ben, sen, biz, toplum. Diğer cephedeyse masumiyet var. Kitaba başlarken sokak çocuklarının neden sokakta yaşamak zorunda kaldığını okuyacağımı düşünmüştüm. Henüz ilk hikayede böyle olmadığını anladım. Kahramanlarımızdan hiç birinin ismi yoktu. Onların hikayeleri vardı. Hikayelerini okudukça insanı tanımak için bir isime gerek olmadığını anladım. Satırlar ilerledikçe önce adımı unuttum sonra insanlığımdan utandım. Onları, sokağa terk eden yaşamlarının sebebi tüm insanlık olmasa da onları, görmezden gelerek yaşamlarına sokakta devam devam etmesine izin verilmesi tüm insanlığın suçudur. İnsanlığın bitmek bilmeyen lüks tüketimi bir sistemin parçasıdır. Bu sistemde yalnız kalan sokağın insanıdır. Bu kitap bizlere, sistemin dışladığı o insanları, bizlerinde sistemin parçası olarak nasıl dışladığımızı okuyucuya korkusuzca anlatıyor.
Toplum olarak bizlerin diline pelesenk olmuş bir cümle var; 'Çocuklar bir Ulusun geleceğidir' diye fakat 'Ben'ciliğin hırsından ellerimizle çocukları sokağa terk edip geleceğimizden umursamaz bir şekilde vazgeçiyoruz. Bu nasıl kör bir ikilemin çözülmez dengesi oluyor ve merhameti ortadan kaldırıyor? Merhametin, sokaklarda yaşayanların tanımı değil insanlığın tanımı olması gerekiyorken, insanlık merhameti neden öldürüyor? Neyin uğruna insan olmaktan vazgeçtik? Karşılık beklemeden yardımlaşmayı ne zaman unuttuk? İnsanlığım içinde insanı ne zaman kaybettik?
Sansızlar, bu soruların cevabını tüm insanlık adına veriyor. İsimler değil insanlığın adına okuyucuyla
Bir kitabın daha sonuna geldim
Oysa kızılıcak hiçbir şey yapmadık.Biraz ekmek çaldık, biraz da cam kırdık...
Bizlerin isimleri yok.İnsanlar bize sokak çocuğu diyor.Sokakta yaşadığımız için sokak çocuğu diyorlar. Sokakta yaşamayı anlıyorum da çocuk kelimesini anlamıyorum.Madem çocuk olduğumuzu kabul ediyorlar , neden hala sokakta olmamıza izin veriyorlar ?
İnsanlıktan iyilik bekleyen çocuklardık ama ne yazık ki ekmek parası yüzünden ölen çocuklar olduk.
Onbir çocuğun nasıl tanıştıgına ve hayat hikayelerine şahit olucaksınız.Bu çocukların hikayeleri yüreklerinize dokunacak .
Aç kalmamak için bazen boylarından büyük işlere kalkışıp karşılığında simit alıp karnını doyurmak zorunda kalan çocuklar... ihtiyacı olduğu için çalmak zorunda kalan çocuklar...Canı elmalı turta çekip pastaneden alıp kaçan çocuğun arkadaşlarıyla paylaşacağı sıra yakalanıp dayak yiyip ve o hiç yiyemedigi turtanin tadına bakamayan çocuklar... Arkadaşlarının karnı doyup kendisi aç kalıp dayak yesede afiyet olsun diyip mutlu olan masum çocuklar...Parka bile kimse yokken giden başka çocukların ailelerinin ters baskislarina maruz kalan çocuklar ...Anlatacak çok şey var .Okuyunuz...okutunuz.
Ben SANSIZLARI çok sevdim .Sizlerinde okumasını tavsiye ederim.
Hayat ne kadar güzel. Evlerimizde, sırtımızı peteklere dayamış ya da cayır cayır yanan sobalara önümüzü veyahut sırtımızı vererek ısınıyoruz. Yediğimiz önümüzde yemediğimiz arkamızda, neşe içindeyiz. Her birimizin bir ismi var, bir sanı var, şanı var. Peki sanı olmayanlar. İsmi olmayanlar. Evi, barkı olmayanlar. Üstü başı olmayanlar ne haldeler? Gecenin karanlığını kendine yuva yapanlar, İsini kendine battaniye yapanlar, kollarını çiçek yaparak koltuk altlarında, tir tir titreyen pamuk gibi parmaklarını ısıtanlar ne haldeler? Hiç düşündük mü? Belki düşünenlerimiz vardır. Ama sadece düşünmek ve kitap sayfalarına konu olmak. Ne zor bir hayat, o hayat. O yaşayış.
Herkesin bir hikâyesi vardır. Hikâyeler masallar gibi değildir. Masallar uyuturken hikâyeler uykularımızı kaçırır. Sansızlar kitabına konu olan sokakta yaşayan her bir bireyin öyküsü ne yazık ki derinden üzüyor. Sadece yaşadıkları değil insanlığımızı kaybettiğimizi gözler önüne sererekten de.
Her bir hikâye özeldir. Onların başından geçen her bir olay onların ismi olmuş, sanı olmuş. Her bir eylemleri diğer insanlar gibi sahip olmak istedikleridir. Ne fayda ki görmezlikten gelenlerin sayısı görenlerin sayısını geçtiğinden görenler de görmüyordu artık. Sokaklarda yaşayan insanların yaşayışını kaleme alınan bu eserde aslında insanların insanlığını, insansızlığını anlatıyor. Adaletin olmadığı bir dünyada yaşamak ne kadar huzurlu ve sağlıklı yaşanır. Oysaki biliyoruz ki adalet, toplumların bir arada yaşamasını sağlıyor. Ama insanı dışlayan nicesinin olması toplumu birbirinden uzaklaştırıyor.
Her satırında her sözcüğünde duygulandığım ve gözlerimin nemlendiği bir eser oldu Sansızlar. Bu eserde aşk aranmaz sevgi aranır. Belki isimeri kimse için önemli değil ama hikâyeleri, insanı insan yapan
#Okudum
#KitapYorum
#Sansızlar
#HalitBoztepe
#SSUluslararasıYayınGrubu
#Roman
#226Sayfa
Merhaba arkadaşlar,
Bugün sizlere S.S Uluslararası Yayın Grubundan çıkan, Halit Boztepe'ye ait "SANSIZLAR" isimli romanla geldim. Daha önce "Üç Ölü Domuz" ve "Majeste" adlı kitaplarını okumuş, yorumlarını yapmıştım. Her ikisi de güzeldi.
SANSIZLAR beni çok etkileyen, kolay kolay unutamayacağım bir roman oldu. Yoğun duygular etkisinde satırlarda kendi içimdeki sokaklarda kâh yürüttü, kâh koşturdu, kâh yerimde sabit bıraktı. Bazen de tek adım attırmadı, için için ıslak duvarlara yaslanıp ağlatan, kimsesizliğin kimsesi olmaya çağıran, çocukluğunu yaşamadan olgunluk çağına gömülen adı sanı belli olmayan No:19'da ki, isimleri kendi hikâyeleri olan sokak çocuklarının yaşamlarına tanık etti.
Şimdiye dek pek çoğumuz sokak çocuğu gördüğünde çekinmiştir. Zarar veren, hırsızlık yapan, kirli, hastalıklı, yan kesici, toplumun gereksizleri, geleceğin katilleri, uyuşturucu satıcısı ya da kullanıcısı yaftalarıyla anmış, çekinmiş kaçınmışızdır. Hatta "çıplak, pis, kanunsuz ve ıssız dolaşan çocuk" olarak tanımlamışız. Sanki biz ve kimsesiz çocuklar ayrı evrenlerin canlıları. Arada ihtiyaçlarını gidermek için sözde insanların varlıklarından faydalanmaya gelen sokak çocukları vardı. Bir de onları bir yaratık gibi gören kibirli gözler vardı. Bilmezlerdi kaderin oyuncağı olup bir top gibi fakir yürekli zengin çamurlu ayakların tekmeliyeceklerini. Ruhlarındaki o kara deliğin içinde kaybolan küçük yürekleri tanımazlardı. Onurlu çocuklardı oysa pek çoğu. Çocuk oyunlarını bilen, oynamaya yetecek mutluluğu bulamayan ince kumaştan yapılmış küçük adamlardı. Çürümüş merhamet duyguları altında ezilen hayatların acımasız ellerde eritilen sefil çocuklarıydı onlar. Unutulmuş, virane evler gibiydiler. Oysa
Kütüphanemin bestsellerindenİnceleme
Uzun süre etkisinden çıkamadığım bir kitaptı. Halit Boztepe en sevdiğim yazarlardan biridir. Sansızlar da okuduğum en iyi kitaplardan biriydi. Anlatım tekniği çok güzeldi. Akışı bozmayan sade bir dil vardı.
Kitap, Sokağın acımasızlığını, sokakta yaşayanların dramını ve insanlığın çirkin tarafını yüzümüze vurarak bana sokakta yaşamayı bu kadar özendiren bir hikaye daha görmemiştim. Sansızlar birbirinden güzel ve şahane dostluğu olan 12 çocuğun ayrı hikayelerini konu alıyor. Bir kurgudan ziyade gerçeğe dayalı öykü kitabı olması beni daha derinden etkiledi. Bizim görmediğimiz yüz çevirdiğimiz o güzel insanların hayatlarının bir parçasını anlatıyor. Bizler konfor alanlarımızda bomboş şeylerden şikayet ederken onlar bir ekmek kırıntısını paylaşmanın mutluluğu içinde dünyanın en şanslı insanları sanıyorlardı kendilerini.
Tek suçları ekmek çalmak ve bir kaç cam kırmaktı.
Reklam
Yazar Hakkında
Halit BoztepeYazar · 6 kitap
Halit BOZTEPE, gardiyan babanın ev hanımı annenin beşinci ve son çocuğu olarak 1987 yılının 28 Mayısında dünyaya geldi. Aslen Karslı olan yazar, babasının çeşitli görev yerleri nedeni ilk öğretimini Balıkesir’de tamamlamıştır. Lise eğitimine Manisa’da devam eden yazarımız o yıllarda tiyatro ile tanışmıştır. Lise dönemini amatör tiyatrolarda oyunculuk yaparak eş zamanlı tamamlamıştır. Tiyatroya verdiği değer lise yıllarından sonra da çeşitli şehirlerin özel tiyatro kuruluşlarında ve bireysel özel derslerle devam etmiştir. Tiyatro eğitimlerinin ardından Balıkesir üniversitesi yerel yönetimler bölümünden mevzun olmuş ardından Manisa’da özel tiyatro açarak oyuncu ve yönetmen olarak yıllarca kendi yazdığı çeşitli gösteriler sergilemiştir. Yazmak onun için sadece tiyatro metinlerinden ibaret değildi. Yazar, farklı kalemiyle edebiyat dünyasındaki yerini almak için tiyatrosunu resmî olarak kapattıktan sonraki 6 yılını sadece yazmaya harcamıştır. Okumak ve yazmak geleceğe bağlanan cümleleriyle harmanlanmış ve eserlerini birbirini ardına tamamlamıştır.
