“Ayçiçeklerini bilir misin ?”Bir gülümseme daha belirmişti karşısındaki kadının dudaklarında .Yine kederli bir gülümseme..söyledikleri bu resmin hakkını veriyordu elbet.yaşadıklarının da aynı zamanda..Birçok yalnızlık anının..Birçok gecesinin …sabahının..”Gece gelince boyunlarını bükmeleri çok içime dokunuyor.”Bu sözler de onun içine dokunmuştu.O da hep böyle hissetmemiş miydi?Daha fazlası da vardı ama ..Çok daha fazlası ..Biliyor muydu ?Söylemeliydi.
“Bir özellikleri daha vardır.Gündüzleri kapalı havalarda birbirlerine bakarlar..Birbirlerinden destek almak,varlıklarını karşılarındakilere duyurmak için mi?
Mario Levi’den den okuduğum ilk kitap oldu.Daha çok ismiyle ilgimi çekmişti kitap.Kitabın her sayfasından sonra acaba ne olacak ne anlatacak düşüncesiyle okudum .Gayet akıcı bir kitaptı .Biraz psikolojik bir roman da diyebilirim.Altını çizmek isteyeceğiniz çoğu güzel cümleler vardı.Kendinize yol edeceğiniz.Ve okuduğum çoğu romandan farklı bi anlatım tarzı da heyecanımı canlı tutacak tarzdaydı.Bence okunması gereken kitaplardan
·
82 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.