Nasıl anlatabilirim, ya da hakkıyla ifade edebilir miyim pek bilmemekle birlikte, kitapla ilgili hislerimi anlatmaya başlayabilirim sanırım artık... Öncelikle yine zamanlamasınin pek manidar olduğu, hayatın yine üzerime topuyla tüfeğiyle geldiğini hissettiğim bir zamanda karşıma çıkan bir kitap olurlar kendileri... Adından mütevellit içeriğini tahmin etmeme rağmen yine de kitaba başlama niyetim bakalım benim kendimi avutma yollarımdan başka yollarda var mı düşüncesiydi. Çünkü artık hayatla başa çıkmanın, hayata devam edebilmenin tek yolunun kendini ne kadar avutabildiğinden geçtiğine inanıyorum. Benim kendi hayat yolculuğumda da pek çoğunu dönem dönem kullandığım yöntemlerden bahsediyor kitap, genel olarak ilk okumaya başladığım da hem bana iyi geldi hem de pek çok insanın da benzer yöntemleri kullandığını hatta bunun üzerine böyle derleme bir kitap bile yazıldığını görmek!! rahatlatıyor sanırım insanı. Ancak ilerledikçe ben de garip bir rahatsızlık oluştu, kitabın geneli boyunca dünya hayatının musibetler üzerine olduğu, dünyaya mutlu olmak için gelmediğimiz, başımıza gelen kötü olaylarin mutlaka yaptığımız günahlardan kaynaklandığını fazlaca tekrar etmesi , Allah'ın bize musibetler verdiği gibi yorumlar içimde cevabını bulamadığım sorularıma dokundu galiba. Nerdeyse başımıza her gelen musibete sevinmemiz gerektiğini, güzel geçen günlerimizde kendimizi kötü hissetmeniz gerektiği o kadar fazla tekrar edilmiş ki, ben 'kulum beni nasıl bilirse ben ona öyle gelirim" den mütevellit Allah'ın merhametinin, sevgisinin herşeyin önünde olduğunu, başımıza musibetler gelse de bunların birşeylerin sonucunda olduğunu düşünmek sanırım bana ağır geliyor.
"Bence hayat, hayatı olduğu gibi kabul edip, insana yüklediği yüklere razı olup, bunun daha iyi olması için gayret etmektir" ve tabiki Allah her anında her zorlukta her darlıkta bizimle , bize şah damarimizdan bile daha yakın... Yakın zamanda okuduğum kitap da geçen hikayede olduğu gibi, O her an'ımızda bizimle, bazen yanyana bazen elimizden, yüreğimiz de tutarak en büyük avutmayi, en güzel, en önemli teselliyi veriyor...
Sonuç olarak, bana pek de iyi gelmediğini belirterek, seçenlere, sevenlere şifa olsun dileklerimi sunuyorum...
Şükürler olsun bizden hüznü gideren Allah'a...
·
666 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Güzel bir inceleme olmuş emeğinize sağlık. Düşüncelerinize katılıyorum. Bizim bu şekil kadercilik anlayışından sıyrılmamız gerekiyor. Ayrıca gayreti unutturup teselli yerine acı veriyor böylesi. İnsana huzur verip ayakta tutan en güzel şeylerlerden biri; çalışıp sebepleri yerine getirdiğinde, neticenin gerçekleşeceğine olan sarsılmaz inancıdır.
Ayşe Özalp
Gönderi Sahibi
Kesinlikle katılıyorum, ayrıca dünyanın sadece acı verici bir yer olduğu fikri de bana çok acımasız geliyor. Dünya böyle bir yer elbette kötülükler kadar belki de daha çok güzellikler var... Sabah saatlerinde beni gülümseten güzel yorumlar gibi :) teşekkür ederim...
Ayşe Özalp
Gönderi Sahibi
Anlatmak istediğim bu kadar güzel ifade edilebilirdi, çok teşekkür ederim. Şahsen ben de biraz fazla abartıldığını düşünüyorum ve dediğim gibi sonlara doğru çok zorlandım. Yorumunuz için de ayrıca teşekkür ederim...