Çok değişik bir kitap, Hendek. Amsterdam belediye başkanı, Robert’in yeni yıl resepsiyonunda karısının encümenlerden birisiyle cilveli konuşmasını ve gülüşmesini görmesi üzerine bunu koca ömrüne bir şüphe olarak kaydeder ve roman bu şüphenin üzerine kurulur. Kitap boyunca bu şüpheyi doğrulayacak kanıtlar ararken, Robert’ın 90 yaşındaki anne babasının ölme planlarını , yakın arkadaşı Bernard’ın paralel evrenler teorisi ile alternatif gerçekleri , Robert’ın kızı ve erkek arkadaşı ile olan ilişkisini ve Vietnam savaşından kalma protestonun fotoğraflarının bir anda gün yüzüne çıkıp Robert’ın suçlanmasını okuyoruz.
Öte yandan sürekli olarak Kitabın sonunu öğrenmek için merak duygunuz hep en üst düzeyde. Hal böyle olunca Robert’ın şüpheleri konusunda haklı olup olmadığını öğrenmek için sayfalar bir bir ardına akıp gidiyor . Başkanın kafasında yarattığı ihtimaller üzerinden konunun dallanıp budaklanması üzerine de kitap boyunca bir kaybolup bir toparlanıyorsunuz. Kitabın değişikliği de bence kesinlikle bu noktaya dayanıyor.
Kitabın son sayfalarındaki gelişmelerden hangi okur neyi düşünmek isterse diyerek yazar sonunu şaibeli bırakıyor ve herkes kendi yorumuyla kitabı kapatıyor. Şunu fark ettim ki bu kitabı birisiyle beraber aynı anda okuyup iki farklı son veya iki aynı son olarak konuşmayı isterdim.
Herman Kocha gelirsek de daha önce okuduğum bir yazar değildi ama ‘Hendek’ kitabının son olmayacağını düşünenlerdenim.
·
135 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.