“Yüreğimde çok fazla endişe taşıyorum, bu yüzden hayattaki ufak da olsa mutluluk, zevkler hakkında şaka yapmaktan başka seçeneğim yok gibi hissediyorum, her şeyi şakaya vuruyorum.”
hepimizin #insanlığımıyitirirken kitabıyla tanıdığı osamu dazai’yi bu sefer kendi kaleminden dinliyor, tanıyor, okuyoruz.
bu kitabında, yaşadığı dönemi, çocukluğunu, eşini ve çocuklarını, içinde bulunduğu ruhsal çalkantıları, başarısız int*har girişimlerini, çocukları için kaygılanmasını, dönemin siyasi, ideolojik olaylarını, savaşın insanlar üzerinde bıraktığı etkileri okuyoruz.
bazen aklımıza yaşadığımız anlar gelir ve o anları tekrar yaşarız zihnimizde. işte dazai, bu anları kaleme kah kendinden 3.kişi olarak bahsederek yazmış kah olayları o anki hisleriyle eleştirerek yazmış.
bu kitapla birlikte dazai’yi daha iyi tanıyoruz ve neden int*har girişimleri içinde bulunduğunu anlıyoruz. dazai, 4 başarısız int*har girişiminden sonra beşinci girişiminde hayatına son vermiştir.
kitapta beni en çok etkileyen anısı; küçük kızının bir göz salgını nedeniyle bir süre gözlerinin kapanması ve göremediği dönem yaşadıkları yer savaş nedeniyle bombalanıyor ve oradan gitmek zorunda kalıyorlar. bir süre sonra kızının gözleri tekrar görmeye başlıyor ve baba bu duruma o kadar seviniyor ki yanan evlerini bile önemsemiyor. bu anısı beni çok etkiledi.
eğer sizlerde benim gibi yazarla henüz tanışmadıysanız bu kitabıyla başlamanız diğer kitaplarındaki duygusal, ruhsal ve mental düşünceleri anlamanızı kolaylaştıracaktır. bir kare maviBenim SavaşımOsamu Dazai