Puan vermedi·136 syf.··Beğendi
· Japon Edebiyatına başlamışken elimdekileri bitirelim diyorum.
Sıra geldi yeğenimin kitabı görünce, yazarının hayat hikayesini anlatmaya başladığı ve konuşma boyunca seri halde kaç kez Osamu Dazai dediğini saymaktan dinleyemediğim kitaba.
Bu arada gerçek ismi Şuji Tsuşima imiş yeğenim.
Anlattığına göre intihar takıntısı sebebiyle bir çok intihar girişimi olmuş. Son denemesinde ise baraja atlayarak hayatına son vermiş. Ben de kitabı alınca hayatının ufak özetine baktım önce. Sanırım travmatik hikâyeler Japonya'da belirli bir döneme hakim.
Osamu Dazai'de bunlardan birisi... Ayrıca bu tarz yazarlar arasında bence bir ortak özellik daha, iç dünyalarını çok iyi kâğıda döküyorlar.
Uzunlu, kısalı 7 hikâyeden oluşan öykü kitabında yazarın kendisi ile bir derdi olduğunu derinden hissettim. Melankolik ama her hikâye akıcı ve kolay anlaşılır bir dille yazılmış. Sanki bu melankoli içinde en pozitif hikâye kitaba ismini veren 'Koş Melos!' gibi geldi bana.
Tabi bu kitap diğer eserlerine göre karamsar mı, bunu hepsini okumadan söyleyemem. Fikri olan ipucu versin yorumlarda...
"Bekle Zeus. Doğduğundan beri dürüst bir adamdım. Dürüst bir adam olarak da ölmeme izin ver."
Her hikâyede farklı bir hayata uzanmış. Her karakter sıradan ama bir o kadar da görülmeyeni fark ettirmek hedefiyle hikayeleşmiş.
"Aşk nedir?"
"Güzel şeyler düşleyip kirli işler yapmaktır."
İşin özü ben Japon Edebiyatı'nı sevdim. Okurum, okuturum ve size de keyifli okumalar dilerim.
"İyi geceler. Ben prensi olmayan bir külkedisiyim. Tokyo'nun neresinde yaşadığımı biliyor musunuz? Bundan sonra bir daha görüşmeyeceğiz."