Sineklerin Tanrısı, insanların kendi şeytanını kendi yarattığının en güzel yazısı. Kendi elleriyle tahtanın üstüne taktıkları domuz kafası onların şeytanı oluyor.
Adada yalnız kalan çocukların zamanla davranışını yönlendirecek başka insanlar olmadığına göre çocukların hareketleri sadece iç sesleri olmak zorunda. Kimi lider olmayı, kendi fikirlerine sadık kalıp yalnız olmak uğruna her şeyi yapmayı; kimi de bir araya gelmeyi, toplumu yönetmeyi veya yönetilmeyi tercih ediyor. Kitaptaki ana dört karakterimiz aslında dünyamızdaki ana karakterleri yansıtıyor. Ralph liderlik, toplum, düzen; Jack liderlik, saldırı, güç; Domuzcuk mantık, düşünme; Simon iyilik, naiflik timsali olarak karşımıza çıkıyor.
Neden ayrı gruplar birbirleriyle hep savaş halinde? İnsan doğası gereği güçlü olmak, boyun eğmemek, diğer varlıkları yönetmek istiyor. Bu belki korkudan belki hırstandır. Belki de her insanda farklıdır. İstediği gücü elde etmek için savaşmak, saldırmak, diğer düşünceyi yok etmek, mutlak zafere giden yol gibi görünüyor.
Peki medeniyetlerin korunması için kanunların önemi nedir? Deniz kabuğunu kitabın başında grubu toplamak, liderlik etmek ve yönetmek için kullanan Ralph’ın deniz kabuğu kırılınca liderliği de adeta kırılıyor. Bu kırınımla düzen ve toplum kalmıyor. Güçlü ve saldırgan olan, zayıfların üstünde otorite oluşturuyor ve zayıflar buna boyun eğerse yaşam alanının nasıl bir cehenneme dönüştüğünü kitapta da şuanki dünyamızda da görüyoruz.
Şuanda da deniz kabuğunu kimin eline veriyoruz? Özgür irademizle mi yoksa otorite baskısı altında ezilerek mi veriyoruz? Gerektiği zaman onu kırma ve yeni düzeni oluşturmak cesaretini gösterebiliyor muyuz? Sanmam. İçinde bulunduğumuz düzensizliğe boyun eğiyoruz. Aslında bu kitaptan ders çıkarılacak çok şey var. Ama insanın kendi şeytanı olduğu gibi kendi ahlakını da bulması gerekiyor.
Kahvenizi çayınızı alın ve siz de kalıplardan, otoritelerden birkaç saatliğine kurtulup Sineklerin Tanrısı’nı okuyun. İyi okumalar…
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.