Tolstoy'un insanları düşünmeye ve daha erdemli olmaya teşvik eden bir güzel eserini daha okuma fırsatım oldu. İnsanların doyumsuzluğu, açgözlülüğü ve gözü dönmüşçesine sonrasını düşünmeden attığı adımların güzel bir eleştirisi niteliğinde olan bu eser bize ölümü hatırlatıyor.
Yaşadığı süre boyunca gözünün alabildiğine geniş topraklarla bile yetinemeyen Pahom; öldüğünde başından ayağına, yalnızca altı metrelik toprak ile yetinmek zorunda kaldı :)